Search

Zowiezoe

1+1 = Zowiezoe

Category

Univers Online

Verwend Nederland

Ik weet nog wel dat Sinterklaas bij ons thuis vroeger een heel ding was. Cadeaus uitpakken en hopen dat je precies kreeg wat je had aangekruist in de gigantische Intertoys catalogus. Mijn broertje en zusje beleefden Sinterklaas juist heel anders. Elk cadeautje was een wedstrijd. Kregen ze wel evenveel? Wie had het het beste voor elkaar? Ze stonden er geen moment bij stil hoe goed ze het eigenlijk hadden met hun berg aan cadeaus. Verwende kinderen waren het.

De afgelopen weken ervaar ik dat Sinterklaasgevoel weer opnieuw, maar nu in een heel andere context. Heel Nederland lijkt opeens vol te zijn met mensen die niet blij kunnen zijn met hun geweldige levens. Ze zeuren over iets dat beter kan en moet ondanks het feit dat ze al leven in een prachtig land.

’s Ochtends zet ik met tegenzin de radio aan. ’s Middags check ik met tegenzin het nieuws. Dan hoor ik over de studenten in dat verschrikkelijke Maagdenhuis terwijl elders mensen worden opgeblazen door idioten die hopen op 70 maagden. Elke keer dat een jongeling uitlegt hoe belangrijk het wel niet is om gehoord te worden, denk ik aan de slachtoffers die stierven, hopend dat er iemand kwam om hun doodskreet te horen. Dan zie ik beelden van studenten, roepend om het recht om voor zichzelf te spreken terwijl een paar landen verderop mensen simpelweg worden omgelegd omdat ze hun mond alleen maar open durfden te trekken.

Zeg Nederland…kunnen we niet gewoon blij zijn met onze cadeaus?

Nieuwe column voor: Univers

Cybersexting?

Mijn oogballen zijn tot op heden nog compleet wodka-vrij en het internet is voorlopig gevrijwaard van foto’s van mij als plank. Veel van de hedendaagse trends gaan namelijk compleet aan mijn neus voorbij. Zo heb ik ook nog nooit een lepel kaneel naar binnen proberen te werken en moet ik bekennen dat ik niet weet hoe het is om een emmer ijswater over me heen te krijgen.

De huidige trend van ’sexting’ daarentegen zorgt ervoor dat ik me al helemaal bejaard begin te voelen. En dat als 25-jarige. Want wanneer het gaat over sexting – sexy tekstberichtjes en/of foto’s versturen aan partners (of elk ander levend wezen) – kan ik alleen maar terugdenken aan de goede oude tijd. Toen sexting nog cyberen heette en het gebeurde via MSN of je 3-pixel webcam. Toen je foto’s nog niet in de cloud belandden, en gesprekken nog niet gedeeld werden bij het eerste het beste akkefietje.

Vroeger- toen ik nog de onschuld zelve was. En niet kon bevroeden dat mensen echt online naaktfoto’s van zichzelf gingen versturen. Terwijl 13-jarigen me inmiddels wel een en ander zouden kunnen leren over de kunst van het online verleiden. Dan kan ik me toch gelukkig prijzen als bezet vrouw. Lig ik in ieder geval niet hopeloos achter.

Toch lijkt het allemaal steeds erger te worden. Doet iedereen het tegenwoordig? Hoort het zo? Mag een normaal, niet-dubbelzinnig berichtje niet meer? Neem nu die arme voetbalcoach die laatst op het nieuws was. Volwassen kerel – jongere vriendin… en dapper aan het sexten. Leuk voor hem! Totdat hij een filmpje van zijn aftrek-actie naar zijn hele jeugdige damesvoetbalteam stuurde… in plaats van zijn vriendin. Nu zou ik hem op dit punt sowieso al moeten corrigeren. Hoe sexy je ook aan het appen bent- dick pics of filmpjes zijn NOOIT goed. Het is niet aantrekkelijk en dat blijft zo. Of geil- ligt eraan hoe dirty je wil talken.

Anyway, deze brave burger haastte zich direct met filmpje en al naar het politiebureau om zichzelf aan te geven. Vol schuldgevoelens en vooral vol schaamte (lijkt mij dan). Beste oplossing die je in zo’n klotesituatie kunt bedenken leek mij persoonlijk. Hij was vast klaar voor een ferme tik op de vingers. Wordt ie vervolgens vastgezet, hikt ie aan tegen een gevangenisstraf en mag ie € 80.000 borg ophoesten. Omdat ie ‘het juiste’ doet. Hoe erg kun je het maken voor zo’n man? Het feit dat we leven in een wereld waar dit de orde van de dag wordt, is best beangstigend voor zo’n oude taart als ikzelf. Liefde via een ander medium dan ons lekkere lichaam- het blijft wennen.

En waar de holbewoners het er vast roerend over eens waren dat de knuppel en grot prima werkten, blijf ik lekker achterhaald door cyberen. Dan beland je tenminste niet zomaar met je foto’s en foute praat in de inbox van al je vrienden. Plus, het bekt nog lekkerder ook. Cyber ze

Huisje, boompje, baby

Het hek is van de dam. Nergens ben ik meer veilig. Een gigantische bulls-eye lijkt wel pontificaal tussen mijn ogen te zijn getekend. Vluchten heeft geen zin – het babyseizoen is losgebarsten.

Het begon al toen er her en der koppeltjes in onze vriendengroep (en hun vriendengroepen) begonnen te trouwen. Niet heel gek wanneer je vrienden hebt die een paar jaar ouder zijn, en voorlopen op de planning des levens. Overal wordt dan opeens gevraagd “en, wanneer gaan jullie dan eens trouwen?”. Gelukkig vinden mensen het nog niet heel gek als je zegt dat je nog niet aan trouwen denkt. Da’s je eigen keuze, blijkbaar.

Die dingen veranderen zodra het over baby’s gaat. Dan moet je namelijk alles precies weten. Je moet  zo ongeveer een tijdlijn uitgestippeld hebben om dan nog vragen van lieve familieleden te beantwoorden. Want zodra het eerste koppel in je vriendenkring ten slachtoffer valt aan hun eerste kindje – heeft iedereen het recht om jou ook te stalken.

“Hoe zit het met jullie? Al bezig voor het huisje, boompje, baby?”.

Mooi niet dus. Doe mij de huisje-boompje-beestjes maar. Batterijen voor mijn biologische klok staan al jaren op mijn boodschappenlijstje. Tikken doet ie namelijk niet. Schijnbaar is het vreemd dat ik mijn leven ook nog een beetje zelf wil leiden, voordat ik het in het teken van een mini-mensje stel. Carrière voor huiselijkheid? Ook in deze tijd van ‘gelijkheid’ nog een rare houding, zo blijkt.

Ondertussen maak ik dus maar lijstjes. Lijstjes van sociaal acceptabele antwoorden.

“Een baby? Nee, nee, daar beginnen we nog niet aan. Eerst maar eens een vaste baan regelen.”

“Een baby? Ach, dat kan echt nog niet. Dan moeten we eerst een huis kopen waarin dat allemaal kan.”

“Een baby? Eerst maar een sparen voor een mooie bruiloft, want we willen graag eerst trouwen hoor!”

“Een baby? Gadver. Nee. Zo’n monster wil ik echt niet. Ga weg met je baby’s. Ik begin er niet aan. Nooit niet.”

Ok. Die laatste dan misschien maar niet. Al is dat de enige die waar is.

 

Nieuwe blog op: https://universonline.nl/2014/06/16/huisje-boompje-baby/

Humor is dood

Kennen jullie Monthy Python? Vast wel. Kregen wij zelfs op de middelbare school te zien onder Engels EN geschiedenis. The Holy Grail – helemaal geweldig. Kokosnoten als paard, de Black Knight en Killer Rabbits? Mij kon je opvegen. En dan had je Life of Brian – aaneengeregen van foute (en zwaar religieuze) grappen die vaak zo dicht op het randje zaten dat ze er net zo goed overheen hadden kunnen gaan. Hele volken liggen ook nu nog dubbel om die absurde films.

Maar er is niemand, en dan ook echt niemand, die zich in het hoofd haalt om John Cleese op het matje te roepen omdat hij ongepaste grappen maakte. Toen kon dat gewoon. Toen was dat grappig. Tegenwoordig heeft iedereen een dusdanig grote stok in zijn kont dat elke zin na analyse gewoonweg niet meer kan. Comedians moeten zich vaker verdedigen tegenover hun publiek dan dat ze nog tijd hebben om grappig te zijn. En mensen vallen massaal over dingen die zo triviaal zijn…dat het belachelijk is.

Zelfs kinderen worden niet meer ontzien. Je weet wel. Mensen van een dusdanige leeftijd dat ze vaak geen idee hebben wat ze zeggen. Kinderen – die geen weet hebben van de kracht van woorden en de foutheid achter grappen. Vroeger bestond mijn hele moppenarsenaal uit foute grappen. Maakte ik Duitsers, Belgen en priesters dagelijks belachelijk. Michael Jackson moest het ontzien, Joden en donkere mensen. Alles was toen grappig. Tegenwoordig haal je er de nieuwspagina’s mee als je zo’n ongepaste grap durft te maken. Tenminste, als je Justin Bieber heet.

Dan moet je je opeens publiekelijk gaan verontschuldigen voor een grap die je 5 jaar terug maakte. Dan vallen hele groepen over je heen en word je betiteld als racist, monster en slecht voorbeeld. Want tsja, een beetje foute grap is gewoon niet toegestaan. Ik vind het maar lastig hoor. Kan ik weer op zoek naar een nieuw gevoel voor humor. Of een tijdmachine.

 

Nieuwe blog op Universonline: http://universonline.nl/2014/06/02/humor-is-dood/

Dn dieje van dn dieje

De afstand van mijn appartement naar de dichtstbijzijnde bushalte is 750 meter. Daar loopt een normaal mens 9 minuten op. Tenminste, als ik Google Maps mag geloven. Google Maps is echter duidelijk niet bekend met Dongen. Of welk ander dorp dan ook. Neenee, wanneer ik een bus moet halen is extra minuten incalculeren een vereiste.

Een lopend mens is kwetsbaar. Zodra de eerste warme dagen aanbreken is niemand meer veilig in onze wijk. Ik heb nog geen voet buiten de deur gezet en ik word al begroet door mijn rechterbuurvrouw die op een bankje op de galerij zit. Ze heeft een prachtig balkon aan de andere kant, maar daar zul je d’r nooit vinden. Nee, de galerij is DE zitplaats wanneer de zon doorbreekt. Ik vervloek ons appartement aan het eind van de galerij terwijl ik me langs drie andere buren worstel die met koffie, cake en koekjes het pad blokkeren.

Uiteindelijk weet ik na drie gesprekken over het weer, de hond en de koekjes mijn appartementengebouw te verlaten, om te stuiten op een groepje kletsende oudjes die alles en iedereen die ze kennen aan het analyseren zijn. Een spelletje dat ik liefkozend het ‘Dn dieje van dn dieje’-spelletje noem. Je hoeft maar een naam te noemen aan een gemiddelde Dongense, en ze kunnen de hele stamboom, alle kinderziektes en volledige familiegeschiedenis opdreunen. En het maakt niet uit over wie je begint, ze stappen moeiteloos van de ene persoon over naar de andere. In het ‘Dn dieje van dn dieje’-spel is iedereen op een bepaalde manier wel aan elkaar te linken.

Tegen de tijd dat ik de bus weet te bereiken ben ik al doodmoe. Mijn hoofd tolt van namen en ziekenhuisopnames van mensen die ik niet ken en waarschijnlijk nooit zal ontmoeten. En dan stapt er een oud besje in de bus. Ik slaak een diepe zucht net voordat ze op het bankje naast me neerploft. Zelfs in de bus ben ik niet meer veilig.

Nieuwe blog op: http://universonline.nl/2014/04/02/dn-dieje-van-dn-dieje/

Deporteren of Eren?

Arm Amerika. Ze kunnen het allemaal niet meer aan daar. De maat is vol. Bieber moet weg. Het land van preutsheid en kuise kindertjes is er klaar mee, want dat heerschap geeft een compleet vertekend beeld van de prachtige Verenigde Staten. Deporteren die handel, is de enige logische conclusie. De enige redding voor de brave jeugd aldaar is het over de grens schoppen van die raddraaier.

Ik kan het allemaal maar moeilijk volgen. Komt misschien omdat ik een opleiding heb afgemaakt in plaats van school te ditchen voor een carrière als tienermoeder. Toch snap ik niet precies hoe het deporteren van Bieber naar Canada een oplossing is. Het niet alsof ze daar geen internet of televisie hebben. Het is niet alsof de verwende Amerikaanse tienerdochtertjes opeens ophouden met obsessief van de Biebs houden wanneer hij die onzichtbare grens tussen Amerika en Canada oversteekt. Het verplaatsen van het probleem leidt niet tot een plotselinge purificatie in de natie.

Helaas maken ze geen spiegels die groot genoeg zijn voor de gehele Amerikaanse bevolking. Bovendien, de gemiddelde Amerikaan zou hem alleen aan gort schieten wanneer je ze er een voor hield, ze hebben immers het recht op zelfverdediging. En laten we eerlijk zijn. De Amerikanen moeten zich het meest verdedigen..tegen zichzelf.

Hoe ziek is een land dat alle problemen van hun losgeslagen jongeren af denkt te kunnen schuiven op het gedrag van een uit zijn broek gevallen zangertje?Laten we eerlijk zijn. Ja, de jongeling in kwestie zou een flinke schop onder zijn kont wel kunnen gebruiken (makkelijk zat, aangezien hij zijn broeken zo laag draagt dat die kont direct bereikbaar is), maar daar ligt het echte probleem niet.

Lief land van prachtshows als ‘Here comes Honey Boo Boo’ en ‘Teen Mom’. Lief land van geweld, drugs en tienermoeders. Schijnt een goed carrièrepad te zijn overigens, getuige de première van de tweede pornofilm van Teen Mom Farrah Abraham. Land van de slechtste voorbeelden en beste reality-rotzooi. Wees trots op je plaats in de lijst van stoutste landen. Omhels het imago van het land van de verdorvenen. Want het uitzetten van Bieber gaat jullie heus niet meer redden. De bodem was al lang voor hem bereikt.

Nieuwe blog op: http://universonline.nl/2014/02/21/deporteren-of-eren/

Busliefde

Bussen en wc-hokjes. Twee van de meest romantische plekken op aarde. Nou ja, dat zou je haast gaan denken als je de hoeveelheid liefdesverklaringen ziet die op een gemiddelde stoel, of deur gekalkt staan.
Waar is de tijd gebleven dat je door je lover mee werd genomen naar een romantische weide, om te picknicken onder een bloeiende boom. De tijd dat hij vervolgens met pijn en moeite (en misschien zelfs bloed zweet en tranen) een onsymmetrisch hartje in een boom kerfde met stuntelige initialen erbij.
Het kan mijn cynische insteek zijn, maar als ik eerlijk ben geloof niet ik dat de stelletjes die de achterste stoeltjes in de bus bevolken en daar teksten als
“Jeanie en Ali forever love 4-1-2014” met tipex op de hoofdsteunen kladderen een lang leven beschoren is.

Continue reading “Busliefde”

Busspionage

Ik spioneer. Compleet met James Bond-esque taferelen, hippe gadgets en gevaarlijke situaties.

Ok. Dat was een leugen. Ik luister af, en dat nog niet eens subtiel.

Totaal niet spionnig eigenlijk. Zeker niet als je ook nog eens gaat bloggen over je resultaten.  Maar een mens moet toch wat wanneer de uren doorgebracht in het openbaar vervoer niet meer op een hand te tellen zijn. Zo ook vandaag. Dit keer ging ik BIJNA zo ver dat ik er een aantekeningenboekje bijpakte. Want mensen. Ik hoorde me toch een gesprek in de bus vandaag.

Lees -..en beleef:

Continue reading “Busspionage”

Tinderbejaarde

“Wie van jullie gebruikt Tinder, of heeft het wel eens gebruikt?” vraagt de docent met een glimlach. Ik donder bijna van mijn stoel wanneer om me heen een leger aan armen de lucht in schiet. Mijn hand gaat aarzelend omhoog, niet de lucht in, maar naar mijn gezicht. Even controleren of daar niet opeens 100 rimpels zijn ontstaan. Ik was de enige. Letterlijk de enige in een klas van zogenaamd (jong-)volwassenen die niet meedeed met die vleeskeuring. 24 jaar oud, en blijkbaar hoogbejaard en hopeloos achter op de laatste trends.

Die dag in de bus keek ik opzij, en jawel hoor, de twee hinnikende tienertrutjes naast me zaten druk te tinderen. “IEUW ECHT NIET!” kirren ze terwijl ze een lief kijkende jongen keihard afwijzen en naar links swypen. Zuchtend buig ik me maar weer over het boek dat ik als een echte bejaarde zit te lezen tijdens de rit. Oude mensen lezen immers in de bus in plaats van hippe apps te gebruiken. Huffend en puffend begeef ik me naar huis, nadenkend over de kleur van de rollator die ik aan wil gaan schaffen.

Continue reading “Tinderbejaarde”

Blog at WordPress.com.

Up ↑