Search

Zowiezoe

1+1 = Zowiezoe

Category

Univers Magazine

Vleeskeuring

Mensen kijken is altijd mijn hobby geweest. Terrasje pakken en keuren maar! Liefst inclusief giechelen over dramatische kledingkeuzes en wijzen naar jonge goden die langs komen drentelen.

Recentelijk merk ik echter een verandering op tijdens deze keuringspraktijken. En met dat besef komt een onvermijdelijke zoektocht naar grijze haren. Smaak verandert namelijk met de tijd. Dat blijkt wel weer wanneer je naar guilty pleasure Teen Wolf kijkt op je zondagavond – om toe te moeten geven dat de tienerwolven weinig voor je doen. Zit je opeens te kwijlen over dat oudere en wijzere personage die je eerder niet eens opviel.

Continue reading “Vleeskeuring”

Recensie: Dying Light

Dying Light screenie – van kotaku.com

Dying Light is het spel dat een verslaving aan parkour en bizarre wapens combineert met een wereld vol hersenverslindende zombies. Een combinatie die de meeste gamers op het puntje van hun stoel weet te houden terwijl ze rondrennen in een wereld waar alles je dood kan zijn. Het is niet een spel dat het moet hebben van een unieke verhaallijn of geweldige karakters. Het zijn juist de vloeiende controls en geweldige spelsituaties die je urenlang bezig kunnen houden. Daar waar je in het spel overdag lekker los kunt gaan op de logge zombies en alles kunt verzamelen dat je lief is – moet je in de nacht vechten (en vooral rennen) voor je leven. Want Harran, het stadje dat je thuisbasis vormt, is overdag een speelplaats waar toevallig wat vleesetende monsters rondlopen. Je zoekt je weg over daken en auto’s om contact te vermijden, of slaat zombies de hersens in met een keur aan interessante wapenopties (wie wil nou niet een plank met een spijker gebruiken om een hoofd te laten ontploffen?). Dit allemaal verandert wanneer de zon ondergaat. Nergens ben je meer veilig wanneer de Volatiles (lees: superzombies) de straten onveilig maken. Toch word je met extra beloningen gelokt om steeds de nacht te trotseren. En elke keer houd je je hart vast wanneer je de donkere straten doorkruist. Dying Light is daardoor DE perfecte game voor de The Walking Dead verslaafde die zelf een keer wil ervaren hoe ie het zou doen in een zombie apocalypse.

Snollebolleke

Carnaval. Limburgse kinders krijgen het al met de paplepel ingegoten. Of zoals in mijn geval: met paplepel en al de keel in geramd. Vroeger werd ik geschminkt en bij de haren meegesleept naar elke mogelijke optocht. Dan probeerde ik in het jassenhok mijn broodje frikandel te verorberen, terwijl moeders de polonaise stond te hossen.

Jaren later kon ik op de middelbare school ook niet ontkomen aan het feestgedruis. De muziek was er ondertussen niet beter op geworden – en als mooie bijkomstigheid moesten er nu ook nog hormonale zatlappen worden ontweken tijdens het verorberen van dat broodje frikandel. Je kreeg net zo makkelijk een tong in je keel gestoken als een hap eten.

Ik dacht altijd maar gelaten dat carnaval niks voor mij is. Dat ik dat belangrijke gen mis dat nodig is om te genieten van die geweldige verklede dagen. Ik ontdekte het geheim van carnaval pas laat. Er is geen carnavalsgen. Je hebt de flessen Schrobbelaer. Of wijn. Of bier. Alcohol aan je lippen en de nieuwste carnavalshit is opeens engelenmuziek. Drink een glaasje extra en die groep springende en hossende mensen zijn opeens je beste vrienden.

Carnaval is eigenlijk gewoon het verdrinken van alle jeugdtrauma’s, twijfels en vooral van alle remmingen. Nu nog even bedenken of ik graag verkleed wil gaan als hoerig bijtje, of als sexy Pink Lady. Of misschien juist als stoute agente? Glaasje wijn in de hand en doen alsof je niet rondloopt in lingerie die voor kleding door moet gaan. Daar is het toch immers carnaval voor?

Schudden met da kontje, snollebolleke! Doe ik het zo goed?

Nieuwe column voor Univers: https://universonline.nl/2015/01/29/deeleconomie/

May require care

Mannen en autobeurzen. Wijs mij maar eens een man aan die er nooit is geweest. Autobeurzen zijn iets dat elke kerel gedaan moet hebben, als ik de heren op zo’n beurs moet geloven. Ja, ik ben zelf ook geweest. Gedwongen, natuurlijk. Gelukkig kun je je ogen uitkijken daar, zelfs wanneer je niet van auto’s houdt. De typetjes die er rondwaggelen zijn verbijsterend.

Automonteurs die vers uit de garage lijken te komen. Ouwe kerels die verlekkerd naar de auto’s staren en nog ouwere kerels die alleen maar de pitspoezen lastig vallen. Afgewisseld met enthousiaste papa’s met nog enthousiastere zoons. Het leukste moment?
Het bordje bij een van de mooiste auto’s – ‘Waarschuwing: model niet inbegrepen bij koop’.
De jongen bij de stand legde het me wel even uit. Het foute grapje “Zou die chick ook bij de auto verkocht worden?” dat ik die dag al minstens 50 keer had gehoord, bleek voor sommige mannen namelijk geen grapje te zijn. En om boze discussies te voorkomen werd het tegenwoordig maar bij de auto gemeld.

Dit is dus de wereld waarin we leven tegenwoordig. Gezond verstand doen we blijkbaar niet meer aan. McDonalds moet verplicht op hun koffiekopjes vermelden dat de koffie heet is om een miljoenenaanklacht te voorkomen (Liebeck vs. McDonalds). Verpakkingen moet en vermelden dat het inslikken van stukjes niet verstandig is… en op de autobeurs is het blijkbaar nodig om even aan te geven dat de vrouwen niet bijgeleverd worden bij de auto.

Misschien moeten we bij geboorte ouders maar meteen een kaartje overhandigen bij het uitpersen van de baby: “Warning: child may require care.” Straks vergeten we dat ook nog. Of nee, laten we dat juist niet doen, moedigen we de natuurlijke selectie tenminste aan.

Nieuwe column in Univers: http://universonline.nl/2014/10/30/vintage/

Spelen om de wereld

Kun je ze al zien zitten? De grote mannen in hun pakken – een landkaart van de wereld voor zich. Een tafel vol met leuke gekleurde pionnetjes die makkelijk te verschuiven zijn. Plannen makend. Schuivend met de poppetjes die de troepen voorstellen – troepen die bestaan uit de echte mensen waar niemand nog boodschap aan heeft. Schuivend alsof ze bezig zijn met een potje Civilization V op de pc – landen veroverend alleen omdat het kan.

Volwassen kerels die een spelletje spelen met de wereld. Die spelen om de wereld. Een spel dat vrij makkelijk gewonnen gaat worden, aangezien de ogen van de mensheid zich liever richten op de volgende sappige roddel. Miljoenen ogen negeren zonder moeite de headlines compleet.
‘NAVO wil vijf legerbases in Oost-Europa’ – gaap, wat saai. ‘VS voeren opnieuw luchtaanvallen uit op Irak’ – “deden ze dat gisteren niet ook al?”

Mensen zien de pijn niet meer. Tellen de doden niet meer. Weten niet eens meer wie elkaar waar ook alweer op de nek zit. Het is niet meer bij te houden, en waarom zouden we dat ook willen?

Vorige week waren immers de MTV Video Music Awards. Is het niet veel leuker om te bitchen over Lorde’s winst voor de beste Rock-video, terwijl NIEMAND dat rock zou mogen noemen? En dan die wardrobe malfunction van Nicki Minaj. Ontsnappende borsten zijn toch spectaculairder dan vluchtelingen die aan de dood ontsnappen?
De mensen hebben liever het schandaal van naakte dames op sloopkogels – in plaats van verhalen over kogels die daadwerkelijke schade aanrichten. En ondertussen schuiven onze legerleiders de poppetjes vrolijk verder. Valsspelen is veel makkelijker als er niemand kijkt.

 

Nieuwe column in Univers: https://universonline.nl/2014/09/11/leerstoel-te-koop/

Budgetzomer

“40 euro voor een strapless topje? Maar da’s toch gewoon een lapje stof?” roept vriendlief in paniek uit, nadat zijn vriendinnetje haar eerste aanwinst uit haar winkeltassen opdiept. Ik verberg mijn gezicht achter mijn menu zodat niet iedereen ziet hoe ik mijn lach terugvecht. De arme jongen probeert zich te verdedigen tegen een betoog over elasticiteit, stofkwaliteit en merkwaarde dat volgt op zijn ondoordachte opmerking. Zijn comeback maakt echter mijn dag weer goed:

“Joh, anders ga je je eens wat meer als Rihanna kleden. Dan hoef je alleen nog maar ondergoed te kopen.” mompelt ie wanhopig.

Het ergste is nog wel dat hij daarmee een geweldig punt heeft. Stel je voor dat je alleen nog maar ondergoed zou hoeven kopen. Wat een geldbesparing! Ik snap spontaan niet meer waarom al die Amerikaanse ouders zo anti-Rihanna en Miley zijn. Die jongedames proberen arme gezinnen gewoon door de economische crisis te helpen door het dragen van ondergoed als kleding tot de nieuwe standaard te maken. Beter nog, vanaf nu alleen nog maar tepelkwastjes en lendendoekjes voor iedereen. Zonder merken. Daar stevenen we met de huidige generatie artiesten als voorbeeld toch op af.

Niet alleen goed voor onze portemonnee, maar ook voor de gelijkheid waar iedereen naar streeft. Geloof mij maar dat alle dikkerds van de wereld de sportschool wel ontdekken wanneer ze alleen met kwastjes en doekjes mogen werken. En een wedstrijdje ‘mijn lendendoekje was duurder dan de jouwe’ is toch een stuk minder indrukwekkend dan kleding van de Hema en Versace vergelijken.

Nu nog even ontdekken waar je tepelkwastjes scoort..en ik ben klaar voor de zomer!

Nieuwe column voor Univers

Het geheim van solliciteren

Beste heer/mevrouw,

Graag wil ik via deze weg reageren op uw vacature voor de functie van Social Media Specialist.  Ongetwijfeld heeft u reeds zo’n 1000 motivatiebrieven moeten doorspitten. Een baan als deze is ten tijde van de huidige crisis vast de spreekwoordelijke speld in de hooiberg voor het leger van werkelozen.

Toch hoop ik dat u mij de mogelijkheid biedt om u te tonen wat ik voor u kan betekenen. Het is namelijk niet mijn jarenlange werk in een callcenter dat mij een streepje voor zal bieden op de rest. Ook mijn master Communicatie Design zal u vast niet kunnen bekoren. Mijn grondige kennis van alle Social Media, is dat misschien overtuigend?
Facebook kent voor mij geen geheimen. Tweeten is mijn tweede natuur. Instagrammen kan ik als de beste en mijn Pinterest prikbord zit bomvol. Een sociale professional, dat ben ik. Is dat niet perfect voor de functie?

Nee, u bent vast nog niet overstag gegaan. Waarom zou u ook, met een zee aan sollicitanten om in te vissen. Gelukkig kan ik u meer bieden dan wie ook. Maandenlang solliciteren heeft mij namelijk het volgende geleerd. Ik hoef u geen ervaring te bieden. Geen kennis, of expertise. U wilt van mij geen motivatie, vooruitgang of succes. Het enige dat u wenst, en laat me u verzekeren dat ik u dat kan bieden, is iemand die bereid is misbruikt te worden. Een slaaf, smekend en op de knieën. Iemand die bereid is om handen te kussen, stroop te smeren en konten te likken.

En ik vraag u slechts één ding. Laat mij die slaaf voor u zijn.

Met vriendelijke groet,

Een wanhopige sollicitante.

 

Nieuwe column in – http://universonline.nl/2014/04/10/stemmen/

Recensie – Thief: Ode aan stealth

Stealth-verslaafden kunnen hun hart ophalen met de nieuwste productie van Eidos Montreal. Thief is de natte droom voor spelers die het liefste een heel spel stiekem in de schaduw rondsluipen. Vrijheid is in deze langverwachte productie een kernwoord gebleken, want je bent tijdens de missies niet alleen vrij om ze uit te voeren zoals het jou uitkomt, het hele spel hangt van keuzes aan elkaar.

Laat je de bewakers leven, of zorg je dat ze je überhaupt nooit zien. Ga je recht op je doel af, of neem je een alternatieve route en ontdek je zo de prachtige vergezichten vanaf een hoog plekje? Die keuze is aan jou. Je speelstijl bepaalt in welke categorie het spel je indeelt, je speelt of Opportunist, Ghost, of (persoonlijke favoriet) Predator. Daar waar je als Opportunist gaat voor flexibiliteit, werkend op een manier die optimaal gebruik maakt van de omgeving, blijf je als Ghost compleet ongezien. En de Predator? Die gaat voor de actie en de kill.

Het verhaal is een kwestie van smaak. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen de duistere, lugubere en soms erg gemene humor kan waarderen. Een aanrader zijn de sidejobs die je her en der kunt accepteren. Kleine pareltjes die meer dan eens een lach stelen van je lippen. Het nadeel is de verhaallijn van de main story, die houdt je niet urenlang bezig. Het spel is bovendien relatief kort. Toch is Thief een aanrader voor iedere speler met een gezonde dosis galgenhumor en een verslaving aan stiekem doen.

Nieuwe recensie in: http://universonline.nl/2014/03/20/superstudent-tessa/

The Biggest Loser

“Een deelnemer aan The Biggest Loser is 60% van d’r lichaamsgewicht afgevallen! Bizar!’’, roep ik tegen vriendlief terwijl we in de auto zitten. “Ik zou echt direct meedoen aan zo’n programma, dan zou ik misschien ook eens ECHT afvallen”, mompel ik vervolgens verbolgen.

“Schatje, jij zou echt niet kunnen meedoen aan zo’n programma hoor”, reageert hij, terwijl hij ondertussen als een maniak langs twee auto’s scheurt. Ik klem me voor mijn lieve leven vast aan de handgreep boven de deur, terwijl ik een gil probeer te onderdrukken. “Waarom niet?”, gooi ik voorzichtig een hengeltje uit, vissend naar het complimentje dat ik toch echt niet dik genoeg ben voor zo’n programma.

Continue reading “The Biggest Loser”

Blog at WordPress.com.

Up ↑