Search

Zowiezoe

1+1 = Zowiezoe

Category

Portfolio

Recruiters – Doe eens ff niet!

Ik weet nog hoe het was, die gruwelijke periode tussen mijn afstuderen aan de universiteit en het bemachtigen van mijn eerste echte grote-mensen-baan. Toen kon ik niet meer tellen hoeveel CV’s ik had verstuurd. Had ik geen idee meer van het aantal mailtjes dat ik had uitstaan bij verschillende bedrijven en was ik dankbaar voor elk sollicitatie-gesprek waar ik me kon gaan melden. En nu, twee jaar en een best wel fikse opleiding tot software tester verder – ben ik degene die gestalkt word.

1772ff9 Continue reading “Recruiters – Doe eens ff niet!”

Vleeskeuring

Mensen kijken is altijd mijn hobby geweest. Terrasje pakken en keuren maar! Liefst inclusief giechelen over dramatische kledingkeuzes en wijzen naar jonge goden die langs komen drentelen.

Recentelijk merk ik echter een verandering op tijdens deze keuringspraktijken. En met dat besef komt een onvermijdelijke zoektocht naar grijze haren. Smaak verandert namelijk met de tijd. Dat blijkt wel weer wanneer je naar guilty pleasure Teen Wolf kijkt op je zondagavond – om toe te moeten geven dat de tienerwolven weinig voor je doen. Zit je opeens te kwijlen over dat oudere en wijzere personage die je eerder niet eens opviel.

Continue reading “Vleeskeuring”

Recensie: Dying Light

Dying Light screenie – van kotaku.com

Dying Light is het spel dat een verslaving aan parkour en bizarre wapens combineert met een wereld vol hersenverslindende zombies. Een combinatie die de meeste gamers op het puntje van hun stoel weet te houden terwijl ze rondrennen in een wereld waar alles je dood kan zijn. Het is niet een spel dat het moet hebben van een unieke verhaallijn of geweldige karakters. Het zijn juist de vloeiende controls en geweldige spelsituaties die je urenlang bezig kunnen houden. Daar waar je in het spel overdag lekker los kunt gaan op de logge zombies en alles kunt verzamelen dat je lief is – moet je in de nacht vechten (en vooral rennen) voor je leven. Want Harran, het stadje dat je thuisbasis vormt, is overdag een speelplaats waar toevallig wat vleesetende monsters rondlopen. Je zoekt je weg over daken en auto’s om contact te vermijden, of slaat zombies de hersens in met een keur aan interessante wapenopties (wie wil nou niet een plank met een spijker gebruiken om een hoofd te laten ontploffen?). Dit allemaal verandert wanneer de zon ondergaat. Nergens ben je meer veilig wanneer de Volatiles (lees: superzombies) de straten onveilig maken. Toch word je met extra beloningen gelokt om steeds de nacht te trotseren. En elke keer houd je je hart vast wanneer je de donkere straten doorkruist. Dying Light is daardoor DE perfecte game voor de The Walking Dead verslaafde die zelf een keer wil ervaren hoe ie het zou doen in een zombie apocalypse.

Verwend Nederland

Ik weet nog wel dat Sinterklaas bij ons thuis vroeger een heel ding was. Cadeaus uitpakken en hopen dat je precies kreeg wat je had aangekruist in de gigantische Intertoys catalogus. Mijn broertje en zusje beleefden Sinterklaas juist heel anders. Elk cadeautje was een wedstrijd. Kregen ze wel evenveel? Wie had het het beste voor elkaar? Ze stonden er geen moment bij stil hoe goed ze het eigenlijk hadden met hun berg aan cadeaus. Verwende kinderen waren het.

De afgelopen weken ervaar ik dat Sinterklaasgevoel weer opnieuw, maar nu in een heel andere context. Heel Nederland lijkt opeens vol te zijn met mensen die niet blij kunnen zijn met hun geweldige levens. Ze zeuren over iets dat beter kan en moet ondanks het feit dat ze al leven in een prachtig land.

’s Ochtends zet ik met tegenzin de radio aan. ’s Middags check ik met tegenzin het nieuws. Dan hoor ik over de studenten in dat verschrikkelijke Maagdenhuis terwijl elders mensen worden opgeblazen door idioten die hopen op 70 maagden. Elke keer dat een jongeling uitlegt hoe belangrijk het wel niet is om gehoord te worden, denk ik aan de slachtoffers die stierven, hopend dat er iemand kwam om hun doodskreet te horen. Dan zie ik beelden van studenten, roepend om het recht om voor zichzelf te spreken terwijl een paar landen verderop mensen simpelweg worden omgelegd omdat ze hun mond alleen maar open durfden te trekken.

Zeg Nederland…kunnen we niet gewoon blij zijn met onze cadeaus?

Nieuwe column voor: Univers

Snollebolleke

Carnaval. Limburgse kinders krijgen het al met de paplepel ingegoten. Of zoals in mijn geval: met paplepel en al de keel in geramd. Vroeger werd ik geschminkt en bij de haren meegesleept naar elke mogelijke optocht. Dan probeerde ik in het jassenhok mijn broodje frikandel te verorberen, terwijl moeders de polonaise stond te hossen.

Jaren later kon ik op de middelbare school ook niet ontkomen aan het feestgedruis. De muziek was er ondertussen niet beter op geworden – en als mooie bijkomstigheid moesten er nu ook nog hormonale zatlappen worden ontweken tijdens het verorberen van dat broodje frikandel. Je kreeg net zo makkelijk een tong in je keel gestoken als een hap eten.

Ik dacht altijd maar gelaten dat carnaval niks voor mij is. Dat ik dat belangrijke gen mis dat nodig is om te genieten van die geweldige verklede dagen. Ik ontdekte het geheim van carnaval pas laat. Er is geen carnavalsgen. Je hebt de flessen Schrobbelaer. Of wijn. Of bier. Alcohol aan je lippen en de nieuwste carnavalshit is opeens engelenmuziek. Drink een glaasje extra en die groep springende en hossende mensen zijn opeens je beste vrienden.

Carnaval is eigenlijk gewoon het verdrinken van alle jeugdtrauma’s, twijfels en vooral van alle remmingen. Nu nog even bedenken of ik graag verkleed wil gaan als hoerig bijtje, of als sexy Pink Lady. Of misschien juist als stoute agente? Glaasje wijn in de hand en doen alsof je niet rondloopt in lingerie die voor kleding door moet gaan. Daar is het toch immers carnaval voor?

Schudden met da kontje, snollebolleke! Doe ik het zo goed?

Nieuwe column voor Univers: https://universonline.nl/2015/01/29/deeleconomie/

May require care

Mannen en autobeurzen. Wijs mij maar eens een man aan die er nooit is geweest. Autobeurzen zijn iets dat elke kerel gedaan moet hebben, als ik de heren op zo’n beurs moet geloven. Ja, ik ben zelf ook geweest. Gedwongen, natuurlijk. Gelukkig kun je je ogen uitkijken daar, zelfs wanneer je niet van auto’s houdt. De typetjes die er rondwaggelen zijn verbijsterend.

Automonteurs die vers uit de garage lijken te komen. Ouwe kerels die verlekkerd naar de auto’s staren en nog ouwere kerels die alleen maar de pitspoezen lastig vallen. Afgewisseld met enthousiaste papa’s met nog enthousiastere zoons. Het leukste moment?
Het bordje bij een van de mooiste auto’s – ‘Waarschuwing: model niet inbegrepen bij koop’.
De jongen bij de stand legde het me wel even uit. Het foute grapje “Zou die chick ook bij de auto verkocht worden?” dat ik die dag al minstens 50 keer had gehoord, bleek voor sommige mannen namelijk geen grapje te zijn. En om boze discussies te voorkomen werd het tegenwoordig maar bij de auto gemeld.

Dit is dus de wereld waarin we leven tegenwoordig. Gezond verstand doen we blijkbaar niet meer aan. McDonalds moet verplicht op hun koffiekopjes vermelden dat de koffie heet is om een miljoenenaanklacht te voorkomen (Liebeck vs. McDonalds). Verpakkingen moet en vermelden dat het inslikken van stukjes niet verstandig is… en op de autobeurs is het blijkbaar nodig om even aan te geven dat de vrouwen niet bijgeleverd worden bij de auto.

Misschien moeten we bij geboorte ouders maar meteen een kaartje overhandigen bij het uitpersen van de baby: “Warning: child may require care.” Straks vergeten we dat ook nog. Of nee, laten we dat juist niet doen, moedigen we de natuurlijke selectie tenminste aan.

Nieuwe column in Univers: http://universonline.nl/2014/10/30/vintage/

Cybersexting?

Mijn oogballen zijn tot op heden nog compleet wodka-vrij en het internet is voorlopig gevrijwaard van foto’s van mij als plank. Veel van de hedendaagse trends gaan namelijk compleet aan mijn neus voorbij. Zo heb ik ook nog nooit een lepel kaneel naar binnen proberen te werken en moet ik bekennen dat ik niet weet hoe het is om een emmer ijswater over me heen te krijgen.

De huidige trend van ’sexting’ daarentegen zorgt ervoor dat ik me al helemaal bejaard begin te voelen. En dat als 25-jarige. Want wanneer het gaat over sexting – sexy tekstberichtjes en/of foto’s versturen aan partners (of elk ander levend wezen) – kan ik alleen maar terugdenken aan de goede oude tijd. Toen sexting nog cyberen heette en het gebeurde via MSN of je 3-pixel webcam. Toen je foto’s nog niet in de cloud belandden, en gesprekken nog niet gedeeld werden bij het eerste het beste akkefietje.

Vroeger- toen ik nog de onschuld zelve was. En niet kon bevroeden dat mensen echt online naaktfoto’s van zichzelf gingen versturen. Terwijl 13-jarigen me inmiddels wel een en ander zouden kunnen leren over de kunst van het online verleiden. Dan kan ik me toch gelukkig prijzen als bezet vrouw. Lig ik in ieder geval niet hopeloos achter.

Toch lijkt het allemaal steeds erger te worden. Doet iedereen het tegenwoordig? Hoort het zo? Mag een normaal, niet-dubbelzinnig berichtje niet meer? Neem nu die arme voetbalcoach die laatst op het nieuws was. Volwassen kerel – jongere vriendin… en dapper aan het sexten. Leuk voor hem! Totdat hij een filmpje van zijn aftrek-actie naar zijn hele jeugdige damesvoetbalteam stuurde… in plaats van zijn vriendin. Nu zou ik hem op dit punt sowieso al moeten corrigeren. Hoe sexy je ook aan het appen bent- dick pics of filmpjes zijn NOOIT goed. Het is niet aantrekkelijk en dat blijft zo. Of geil- ligt eraan hoe dirty je wil talken.

Anyway, deze brave burger haastte zich direct met filmpje en al naar het politiebureau om zichzelf aan te geven. Vol schuldgevoelens en vooral vol schaamte (lijkt mij dan). Beste oplossing die je in zo’n klotesituatie kunt bedenken leek mij persoonlijk. Hij was vast klaar voor een ferme tik op de vingers. Wordt ie vervolgens vastgezet, hikt ie aan tegen een gevangenisstraf en mag ie € 80.000 borg ophoesten. Omdat ie ‘het juiste’ doet. Hoe erg kun je het maken voor zo’n man? Het feit dat we leven in een wereld waar dit de orde van de dag wordt, is best beangstigend voor zo’n oude taart als ikzelf. Liefde via een ander medium dan ons lekkere lichaam- het blijft wennen.

En waar de holbewoners het er vast roerend over eens waren dat de knuppel en grot prima werkten, blijf ik lekker achterhaald door cyberen. Dan beland je tenminste niet zomaar met je foto’s en foute praat in de inbox van al je vrienden. Plus, het bekt nog lekkerder ook. Cyber ze

Spelen om de wereld

Kun je ze al zien zitten? De grote mannen in hun pakken – een landkaart van de wereld voor zich. Een tafel vol met leuke gekleurde pionnetjes die makkelijk te verschuiven zijn. Plannen makend. Schuivend met de poppetjes die de troepen voorstellen – troepen die bestaan uit de echte mensen waar niemand nog boodschap aan heeft. Schuivend alsof ze bezig zijn met een potje Civilization V op de pc – landen veroverend alleen omdat het kan.

Volwassen kerels die een spelletje spelen met de wereld. Die spelen om de wereld. Een spel dat vrij makkelijk gewonnen gaat worden, aangezien de ogen van de mensheid zich liever richten op de volgende sappige roddel. Miljoenen ogen negeren zonder moeite de headlines compleet.
‘NAVO wil vijf legerbases in Oost-Europa’ – gaap, wat saai. ‘VS voeren opnieuw luchtaanvallen uit op Irak’ – “deden ze dat gisteren niet ook al?”

Mensen zien de pijn niet meer. Tellen de doden niet meer. Weten niet eens meer wie elkaar waar ook alweer op de nek zit. Het is niet meer bij te houden, en waarom zouden we dat ook willen?

Vorige week waren immers de MTV Video Music Awards. Is het niet veel leuker om te bitchen over Lorde’s winst voor de beste Rock-video, terwijl NIEMAND dat rock zou mogen noemen? En dan die wardrobe malfunction van Nicki Minaj. Ontsnappende borsten zijn toch spectaculairder dan vluchtelingen die aan de dood ontsnappen?
De mensen hebben liever het schandaal van naakte dames op sloopkogels – in plaats van verhalen over kogels die daadwerkelijke schade aanrichten. En ondertussen schuiven onze legerleiders de poppetjes vrolijk verder. Valsspelen is veel makkelijker als er niemand kijkt.

 

Nieuwe column in Univers: https://universonline.nl/2014/09/11/leerstoel-te-koop/

Recensie: Look Rotterdam

Binnenkort een blind date waar je eigenlijk geen zin in hebt? 
Onverklaarbare angst dat vampiers de wereld op een dag overnemen (en dan dus niet de sprankelende Twilight versies)?
Een voorliefde voor een slechte adem waar je je hele buurt op kunt trakteren?

Restaurant Look in Rotterdam is het antwoord!
Nou ben ik zelf dol op knoflook – zo erg zelfs dat ik de toorn van vriendlief regelmatig riskeer door knoflook te gooien in ‘gerechten waar dat gewoon NIET in hoort!”. Ik kan prima mijn lasagne maken met vijf teentjes knoflook. Heerlijk toch? Gelukkig ben ik daarin blijkbaar niet de enige, getuige dit restaurantje. Elk gerecht dat je hier verorbert heeft wel iets knoflokerigs – een element van knoflook dat onmisbaar is. Wat wil een knoflookliefhebber nou nog meer?

Continue reading “Recensie: Look Rotterdam”

Blog at WordPress.com.

Up ↑