High School gevoel

Met wie zat jij vroeger op school aan de tafel?
Het is een vraag die je aan praktisch iedereen kunt stellen, waarna je bijna altijd een antwoord krijgt dat valt binnen een bepaalde ‘categorie’ uit de Amerikaanse High School films. De sporters, de nerds, de popi-jopis. We zijn er als nuchtere Nederlanders misschien wat minder extreem in (op mijn school in ieder geval) maar volgen stiekem wel datzelfde patroon.

ec562dd6aa4eb0df71b413eafee14386
image from: http://www.collegehumor.com

Wanneer je mij de vraag stelt, zou ik technisch gezien altijd eerst antwoorden…”Gewoon…bij mijn vrienden!”. Want dat was nou eenmaal zo. Dat het toevallig nou ook het groepje was dat als de ‘studiebollen’ beschouwd werd…laat ik altijd lekker buiten beschouwing. Ik ken echter weinig (lees: geen) mensen die op deze vraag zouden antwoorden dat ze elke dag met iemand anders lunchten. Natuurlijk niet – dat zou buiten de patronen vallen toch?

Inmiddels werk ik twee jaar bij mijn grote-mensen-baan. Gedetacheerd bij een bedrijf – waarbij ik braaf elke dag met mensen uit mijn team lunch (want tsja, we blijven een gewoontedier he). Dat is altijd supergezellig, veilig en ontzettend handig. Soms zijn er echter dagen dat ik na die gezellige teamlunch, ’s avonds naar ‘het hoofdkantoor’ ga voor een training. Aangezien die trainingen altijd beginnen om zes uur – is eten daarbij inbegrepen. En aangezien die trainingen meestal niet zijn met mensen uit mijn werk-team, kom ik meestal alleen daar op kantoor binnen.

Verbazing alom

Don’t get me wrong. Dat vind ik absoluut niet erg, of vervelend. Ik ben namelijk ontzettend graag alleen. En na twee jaar hotelhoppen, ben ik ook echter over de angst van alleen eten (of naar de bios gaan, of wat dan ook) heen. Toch vind ik deze maaltijden altijd ontzettend wonderlijk – want alleen zijn, is ondanks dat eenzame aankomen geen optie.

Ik had het er toevallig met een collega over maandag, toen we dus bij een cursus zaten (op een ander kantoor) ((ja, ik cursus me wat af!)). Hij was verbaasd dat een aantal mensen die duidelijk voor dezelfde cursus kwamen – er is daar ’s avonds niks anders te beleven – ergens alleen in de eetzaal gingen zitten. Wij zaten met zijn tweeën aan een grote tafel namelijk, verwachtend dat de rest zou aansluiten. Gebeurde niet.
“Ik zou niet snel bij iemand gaan zitten die alleen zit.” legde hij me uit “want daarvan denk ik altijd ‘die is vast met reden alleen gaan zitten’. Maar bij twee mensen zou ik altijd gewoon vragen of ik mag aansluiten als ik alleen ben.” Toen was ik dus al verbaasd – omdat zoiets in mij dus niet eens zou opkomen. Aansluiten? Bij onbekenden (of semi-bekenden)? Dat netwerk-gen ontbreekt bij mij dan ergens, gok ik zomaar.

Stiekem dacht ik toen “dat doet toch niemand” waarna in de daaropvolgende vijf minuten drie andere mensen aan onze tafel aanschoven. Allemaal volledige onbekenden (die respectievelijk een paar stoelen afstand hielden, maar wel contact zochten). Verbazing alom. Pas toen ik gisteren aankwam op ‘ons’ hoofdkantoor, bedacht ik me hoe onterecht mijn verbazing eigenlijk was.

Want één ding waar ik steevast niet meer vanuit ga – is dat ik alleen eet wanneer ik op kantoor ben. Vaak heb ik pas net plaatsgenomen (altijd alleen) wanneer er al mensen komen aansluiten daar.

Mag ik bij jou aanschuiven?”

Zo ook gisteren. “mag ik bij jou aanschuiven?” deed me opschrikken van mijn telefoon, waarna ik opkeek naar een jongedame die ik via via via wel al enigszins kende. Natuurlijk mocht dat – waarna er een minuut later een van mijn medecursisten hetzelfde deed. En daarna de PMO-er die bij mijn project een heleboel regelt omtrent urenbonnen etcetera (die ook weer de jongedame naast me goed kende). Het leidde al snel tot een volle tafel.

Mensen met wie ik toevallig die cursus heb – die ik heb ontmoet op een game-avond – die ik ken van het een of ander. Het zou arrogant zijn om te denken dat ik die aantrek (maar dat doe ik lekker toch, want zo werkt mijn hoofd), aangezien ik altijd eindig aan een volle tafel met een volledig divers pakket aan mensen met wie ik wel altijd enige vorm van binding heb. En ik eindig ook altijd weer met de verbazing dat ik dat ondanks de kennis over hoe makkelijk het dus is – toch altijd zelf eerst alleen ga zitten. Dat is absoluut prijzenswaardig voor mijn werkgever – want die binding wordt daar ook actief gecreëerd. Connecting met collega’s, dat samengevoel opbouwen – het zijn speerpunten die duidelijk bereikt worden.

Maar wat is dan het patroon?!

Nu is de puzzel mij echter te moeilijk geworden. Daar waar ik op het werk nog steeds verval in de kliekjes-mentaliteit, zie je me en public vaak genoeg alleen zitten als ik niemand om me heen heb. In een eetzaal van onbekenden, vind ik binding met nieuwe mensen en op ‘kantoor’ verander ik in de koningin van de volle tafel. Maar wat is nou de beste manier, en waarvoor is die beste manier dan het beste? Wat is nou het meest ‘mij’? Hoe werkt dit aanschuifprincipe nou eigenlijk echt?
Ik ga denk ik maar eens op zoek naar een cursus die daar het antwoord op heeft!

Advertisements