Het is best wel knap hoe dom ik af en toe kan zijn voor iemand die zichzelf stiekem best slim vindt. Ik kan de colleges, cursussen en gesprekken niet meer op twee handen tellen die ik heb gehad over referentiekaders, niveau aanpassen aan de gesprekspartner en nadenken over de kennis van degene tegenover je. Ik ben doodgeslagen met clichés als “assumptions are the mother of all fuckups”. En toch. Toch lukt het me nog steeds, op best regelmatige basis, om verbaasd te zijn als ik weer eens beland in een web van miscommunicatie. Omdat ik iets voor logisch aannam. Of omdat ik dacht dat iets wel duidelijk was. Of belangrijker – omdat ik dacht dat degene tegenover me snapte hoe mijn hoofd werkt.

error

Zo werk ik al een jaartje binnen mijn ‘clupje’ aan het verbeteren van de PR en communicatie. Ontzettend leuke bezigheidstherapie en een gebied waarop veel werk te verzetten is. Zo hebben we nu een nieuwe website met up to date informatie. Een Facebookpagina met regelmatige nieuwtjes. Een wekelijks verstuurde nieuwsbrief en nog meer van dat soort ongein. Genoeg moeite dus om de leden van de club te bereiken, te betrekken en te enthousiasmeren. En toch – toch loop ik soms nog tegen muren op.

Dan krijg ik van mensen te horen dat ze niet op de hoogte waren van een evenement. Ondanks de Facebook aankondiging. De nieuwsbrief. De appjes, de mailtjes en in sommige gevallen zelfs de posters. En dan sta ik daar met mijn mond vol tanden – niet snappend hoe zoiets toch kan. Ik ben toch al praktisch een stalker, of niet dan?!

Imagine my surprise dan ook toen ik gisteren een van mijn geweldige co-vrijwilligers op de club verzocht om de mensen die ik zelf niet op Facebook had (in mijn toch al extensieve friend-list), uit te nodigen voor het aangemaakte evenement van komende vrijdag. Dit is een man die op eigen kracht een heel team draagt, en meer over heeft voor de club dan praktisch wie dan ook. En die reageerde met “maar dat heb ik toch al gedaan?”. Terwijl hij niet aangemeld stond, en alleen de post gedeeld had op zijn tijdlijn.

Toen pas besefte ik dat ik de club gewoon verkeerd ingeschat had. Ik dacht dat een Facebook evenement met mensen die zich konden aanmelden en zo konden zien hoe gezellig het zou worden DE oplossing zou zijn. Blijkt dat het concept gewoon zo onbekend is bij de meesten dat het delen van de post dat een evenement is aangemeld, voor hun telt als aanmelden en mensen uitnodigen.
Het is voor hen niet iets om zich op in te schrijven, om te checken voor updates omtrent de festiviteiten, of om zelfs maar te gebruiken.

Complete blunder on my part. Maar tegelijkertijd ook een geruststelling – want dan lopen de aanmeldingen om een andere reden dan desinteresse misschien geen storm.

Toch is dit een schrijnend voorbeeld van mijn domheid en de kracht van foutieve assumpties. Want nu schop ik dus al een jaar tegen een dode koe aan, die binnen de club gewoon niet gaat werken omdat de leden…nouja…technologisch beperkt zijn. Hoe dan wel? Daar kom ik vast achter nu ik die plank voor mijn kop kan laten vallen…

Advertisements