Ik weet nog hoe het was, die gruwelijke periode tussen mijn afstuderen aan de universiteit en het bemachtigen van mijn eerste echte grote-mensen-baan. Toen kon ik niet meer tellen hoeveel CV’s ik had verstuurd. Had ik geen idee meer van het aantal mailtjes dat ik had uitstaan bij verschillende bedrijven en was ik dankbaar voor elk sollicitatie-gesprek waar ik me kon gaan melden. En nu, twee jaar en een best wel fikse opleiding tot software tester verder – ben ik degene die gestalkt word.

1772ff9

In mijn vorige blog (of die daarvoor? of die daarvoor?!) liet ik weten dat ik het certificaat voor CAT-tester had behaald. Inmiddels heb ik op 1 februari mijn twee jaar in dienst zijn gevierd en ben ik daarmee vrij spel geworden voor de recruiters. Zo lijkt het. Praktisch dagelijks maak ik nieuwe ‘vriendjes’ op LinkedIn (ik heb nu zelfs een ‘zeer deskundig’ profiel – hoe volwassen!) en regelmatig krijg ik via die weg super persoonlijke (NOT!) berichtjes waarin ze soms zelfs mijn naam niet goed weten te spellen. Nou is dat ook een kunst, dus zal ik ze dat niet kwalijk nemen, maar ik wil niet echt praten met mensen in wiens hoofd ik Soe ben.

Maar afgelopen dinsdag (shit – dat is gisteren pas! Voelt als een eeuwigheid geleden) bereikte ik een nieuw hoogtepunt (of recruiters een nieuw dieptepunt). Want laten we duidelijk zijn – ik heb het ontzettend naar mijn zin bij mijn huidige werkgever. Ik heb uitdaging, groeimogelijkheden en bergen leuke collega’s, dus weinig behoefte om verder te kijken. Dat laat ik (vind ik) ook vrij duidelijk merken in al mijn uitingen online.  Toch kreeg ik in de auto (2+ uur file weer eens, geweldig die dinsdagspits!) een telefoontje van de receptioniste van mijn huidige werkgever. Staat ook in mijn telefoon als ‘Hoofdkantoor’ – dus ik panikeerde al lichtelijk toen dat in mijn schermpje flikkerde. Uiteraard handsfree nam ik het belletje aan, waarna ik werd verwittigd dat de receptioniste iemand voor me aan de lijn had. De naam zei me niks, maar ach, hoe goed ben ik nou met namen.

“Verbind maar door” opperde ik dus, waarna ik een lieftallige dame aan de lijn kreeg die mijn hele twee-jarige testerscarrière leek te hebben gememoriseerd. Of ik interesse had in een kleinschalig (gadver, nee, hoe grootschaliger hoe beter!) testbedrijf met vooral projecten in de testautomatisering (ik ben zo a-technisch en dom op het gebied van automatiseren als je ze kunt vinden) en in de financiële sector (ik heb nu nog nachtmerries over de kleine berekeningetjes van de wiskunde les). Letterlijk ELK woord dat een afknapper is in een bedrijf – en juist dat bedrijf belt mij VIA mijn eigen werkgever. Gedurfd, toch?

En al ben ik elke keer zeer gevleid – begin ik me inmiddels toch slechts een nummertje te voelen. Want het enige dat die mensen de hele dag proberen (blijkbaar) is mensen weg te kapen bij andere bedrijven. Niet dat ik niet geloof ik de effectiviteit en nodigheid van het ogen open houden, maar dit ging zelfs mij toch wel een beetje ver!

Want het feit dat ik mijn nummer (en andere contactgegevens) niet op LinkedIn heb staan – betekent in mijn ogen niet dat je dan maar mijn huidige werkgever gaat bellen om toch bij mij uit te komen. Doe me dan toch maar zo’n veilig copy/paste berichtje in mijn LinkedIn inbox!

Advertisements