Je hebt van die mensen die voor hun werk vaak in hotels verblijven. Dat klinkt helaas veel spannender dan dat het is, omdat deze arme zielen dat zelden in coole hotels op exotische plaatsen mogen doen. Zo ook ik – die twee dagen in de week verblijft in zeer onspannende hotels op ‘normale’ locaties. Puur om de reistijd van 2 uur plus menselijk te houden – niet om de wereld te redden of iets anders leuks.

Toch maak je zelfs in deze saaie hotels nog vaak de leukste dingen mee. Engelse klanten die rebelleren tegen de druivenkennis van de 16-jarige serveerstertjes. (How can she not know what grapes are used for this Piiiiinot Griiiiigio?! And did you hear how she said Piiiiinot?”. Mannen die hun vrouw telefonisch vertellen dat de cursus uitloopt terwijl ze hand in hand met hun maîtresse aan het tafeltje naast je zitten. En dan dit epische verhaal van afgelopen week.

Geen idee waarom een moeder met drie dochters in het Van Der Valk Breukelen restaurant belandt (is dit soms de ietwat chiquere versie van de McDonalds die ernaast zit?). Maar soit. Blijkbaar had deze moeder met haar dochtertje (een scheetje van een kind in een roze prinsessenjurk met nog rozere legging) een ellenlange discussie gehad. Breukelen mag namelijk trots zijn op het hebben van een jongens en een meisjes WC.

Jawel – een WC speciaal voor kinderen in additie bovenop de normale dames en heren toko. Felgekleurd, met een kleinere WC en veel leukere versiersels dan de reclameborden in de volwassen toiletten. Nou wil het lot dat het klein wezentje moeders zo ver had gekregen dochterlief helemaal alleen naar de WC’s te laten gaan. Lees: het restaurant uit, en twee trappen af – om de meisjesWC zelf te bezoeken. Want tsja – ze was toch al een heel groot meisje.

Helaas voor mij betekende dat tijdens mijn eigen toiletbezoek dat de galmende ruimte (het zijn veel wc’s joh!) opeens veranderde in een echoënde put van geweeklaag. Want dochterlief had het voor elkaar gekregen om met legging en prinsessenjurk en al in de toch al lagere wc-pot te duiken. Nou ben ik (dat is vast al eerder duidelijk geworden) niet de grootste kindervriend. Doch brak ook mijn hart bij het zien van deze verzopen prinses – zeker aangezien de rest van de ruimte volledig verstoken was van andere mensen. Een initiële poging tot het uit de kletsnatte legging helpen deed het meisje echter alleen nog maar harder huilen – waarna ik met de heel extensieve uitleg (Mama en Milly en Marinde moeten kohohohohomen) op zoek ging naar moeders.

Gelukkig waren er niet veel moeders aanwezig met kinders die leken op een Milly en Marinde ( en was het ongerust richting de deur kijken ook een goede hint) en kon ik de moeder vrij snel lokaliseren. Die zuchtte uiteraard diep bij het vooruitzicht haar dochter nu te moeten gaan redden in plaats van complimenteren met haar eerste eigen wc-bezoek, maar trok dapper ten strijde.

Ik eindigde weer bij mijn eigen tafeltje – blij dat ik niet een dappere poging hoefde te doen met de Dyson handdroger kleding te drogen. Jammer dat zodra ik ging zitten ik me bedacht…. ‘Shit. Helemaal vergeten naar de wc te gaan.’. Heldenwerk is blaasonontziend!

 

Advertisements