De werkende mens kent het wel. File-rijden. De perfecte plaats om je zonden te overdenken en het leven te overpeinzen. Zo kom je nog eens tot nieuwe inzichten, of vreemde observeringen.

Wanneer ik het heb over files, maak ik altijd onderscheid tussen degenen waarbij je stapvoets nog een beetje door kunt akkeren, en degenen waarbij je minuten aan een stuk een beetje naar de remlichten van de auto voor je zit te staren. Helaas maak ik beiden op weg naar mijn werk vaak dagelijks mee. En voor beiden heb ik ander type gedrag dat ik vertoon.

In de stapvoetse file blér ik luidruchtig (en oer en oer vals) mee met (het liefst het foute uur) muziek. Dan trommel ik op mijn stuur en begluur ik de buren in de aangrenzende auto. Alles om de verveling een beetje te doden terwijl ik toch mijn ogen op de weg houd. De stilstaande file daarentegen….dat is HET moment voor mij om mijn make-up te doen. Kei-handig, zo op weg naar mijn werk. Dat scheelt me toch weer tien minuten langer in bed liggen (omhoog afgerond) en helpt de verveling tijdens stilstand prima doden. Ik bedoel – dan hoef ik verder toch niks nuttigs met mijn leven te doen.

Tot gisteren.
Gisteren stond ik al een kwartier in een rode remlichtenparade. Doodstil. Zonder vooruitzichten op beginnende beweging. Mijn foundation had ik er al in dikke lagen opgekalkt – en ik was begonnen aan het kunstje om in de spiegel van mijn zonneklep mijn mascara op te schilderen. Ben ik toevallig heel goed in. Die mascarakwast penetreerde echter seconden later bijna mijn oogkas toen er opeens op mijn raampje werd geklopt.

Imagine my surprise toen daar een motoragent stond. Die me vriendelijk verzocht mijn raampje te openen. En me daarna nog vriendelijker te woord stond.
“Jongedame. Het is werkelijk waar verfrissend om iemand te zien die niet op zijn telefoon zit te spelen” (Blijkbaar had hij de drie auto’s achter me al onopgemerkt (door mij) bekeurd.) “Maar toch zou ik je vriendelijk willen verzoeken om de ogen op de weg te houden.” 

Een braaf knikken en haastig opbergen van de mascara (voor even) later stond meneer drie auto’s verderop de volgende bekeuring uit te delen en ik me af te vragen hoe ik met mijn halve make-up op mn werk ging binnenlopen. Toen de kust veilig was (en ik nog geen meter was opgeschoten) heb ik toch maar sneaky mijn make-up afgemaakt (wat een rebel he!).

Zo maak je nog eens wat mee op weg naar het werk. Ik ben verfrissend.

Advertisements