Weet je nog die tijd dat je niet kon wachten tot de laatste schoolbel ging en het eindelijk weekend was? Of de klok eindelijk vijf uur aantikte op die laatste werkdag van de week zodat de vrijdagmiddagborrel kon gaan beginnen? Die tijd waarin je agenda vol stond met de feestjes, uitjes, borrels en andere spannende plannen die ervoor zorgden dat je met een brak hoofd weer aan de maandag moest beginnen? Ik niet.

Een party animal ben ik nooit geweest, en een weekend vol plannen was voor mij eerder een afknapper dan een vooruitzicht. Als kampioen bankhangen met een controller voor de Xbox, en als verslaafde aan slechte romcoms en Disney films was het weekend voor mij altijd al een excuus om juist zo weinig mogelijk te doen. Met af en toe uitschieters natuurlijk, want wie houdt er nou niet van Disney films kijken met vrienden en shotjes wodka. Of een avondje stappen na een paar potjes Mario Kart kan natuurlijk ook prima.

Helaas ben ik door de jaren heen afgezakt naar een verder dieptepunt, besefte ik me afgelopen week. En met dieptepunt bedoel ik eigenlijk vooral dat vriendlief me omlaag heeft getrokken in een afgrond waarin ik nooit had willen belanden. Onze vrijdagavonden tegenwoordig?

The Voice of Holland.

Het ultieme toonbeeld van slecht (leed)vermaak gecombineerd met de verschrikking van Beau van Erven-Dorens (wie heeft ooit bedacht dat hij iets bij The Voice te zoeken had?). En dat kijken wij dus. Stiekem zelfs met plezier. Jarenlang was ik degene die het volk uitlachte dat moeiteloos kon opnoemen wie er in het huidige miljoenste seizoen een kanshebber was. Gniffelde ik wanneer schoonzus weer eens begon over het een of ander poppetje dat een onterechte score had gehad. Of ergerde ik me aan de hoeveelheid pointless reclame die er voor de zes verschillende talentenshows werd gemaakt.

Nu zit ik PLEUN PLEUN PLEUN scanderend op de bank (vooral omdat die naam echt geweldig hilarisch blijft). Overweeg ik om de verschrikkelijke overadvertised app te installeren om in ieder geval te zorgen dat dom Nederland na Kristen niet ook Yerry eruit stemt omdat ze niet weten wat goede muziek is. En hoop ik van harte dat niemand die nog enig respect voor me had ooit achter dit diepe duistere geheim komt.

Want dit. Dit is een guilty pleasure if I ever had one!

 

Advertisements