actie

Elk jaar wordt De Grote Clubactie georganiseerd. Een gigantische loterij voor en door verenigingen, waarbij een groot deel van de opbrengst van de lotenverkoop terecht komt bij de club. Een prachtig initiatief om de clubkas net dat extra steuntje in de rug te geven, en een geweldige kans om betrokkenheid bij de club te vergroten. Dit jaar was het voor mij de eerste keer dat ik (bewust) deze actie meemaakte vanuit mijn PR-plekje bij de Kickers Waalwijk. En dan vallen je toch opeens best geinige dingen op.

Alle begin is moeilijk

We zijn inmiddels twee weken verder sinds de start van de Grote Clubactie. Dat zijn in mijn ogen 14 lange dagen (werk is weer begonnen) waarin ik singlehandedly volgens mij de website overbelast met mijn verversingsgedrag. En ook meteen 14 dagen waarin er bar weinig is veranderd in de statistieken van de Kickers Waalwijk.

Laat ik maar eens beginnen met het feit dat het nou niet bepaald moeilijk is om een lootje te verpatsen. Men vult een formuliertje in op de website – en voila! Lootje gescoord. Toch is het blijkbaar best een drempel om dat ook daadwerkelijk van een mens te vragen. Daar waar de beeballers vrolijk huppelend niet schromen om bij complete vreemden aan te bellen om hun club te promoten, vinden de volwassen zelfs het vragen van eigen familieleden en vrienden….een stap te ver? Of tenminste, dat zou je gaan denken wanneer je kijkt naar de teller van slechts 20 verkochte loten na twee volle weken.

Onwilligheid

De vraag of het nou komt doordat mensen niet geprobeerd hebben of dat het verkopen gewoon niet lukt wordt al snel beantwoord op de volgende training. Weer een foutje om toe te voegen aan de lijst van hoe de aanpak komende jaren toch echt beter moet. Aansluiten bij de training van de heren ontlokt namelijk een paar kreten aan de honkbalmannen.

“De Grote Clubactie is toch alleen voor de beeballers? Wij hoeven toch geen loten te verkopen?”
“Maar ik heb toch helemaal geen tijd om langs de deuren te gaan met zo’n boekje?!”
“We hebben toch nog nooit eerder zelf loten verkocht?”

Op dat punt was ik de ontploffing nabij. Mogelijk ben ik dan ook niet op mijn vriendelijkst geweest toen ik de heren uitlegde dat ze WEL geacht werden zelf ook van hun reet te komen. Neemt niet weg dat de manschappen na hun training well and truly op de hoogte waren van wat er van hen verwacht werd. Aan het werk! Kunnen we meteen zien of de persoonlijke benadering beter werkt dan de massacommunicatie!

Eerste succes!

Gelukkig is het niet allemaal hel en verdoemenis. Want voor ik deze blog begon te typen is het tweewekelijkse updateje via de nieuwsbrief verstuurd naar de rest van de club. Aandacht voor de leuke acties vanuit de clubactie, aandacht voor het aantal verkochte loten en bovenal de oproep om echt aan de bak te gaan!

En omdat ik dat natuurlijk lekker competitief heb geformuleerd (in de vorm van een uitdaging om mijn lotenaantal te verbeteren) kreeg ik al direct na het verzenden van de nieuwsbrief een mailtje terug. Een van de beeballers die verkocht had aan de deuren, had al maar liefst 32 lootjes verkocht! Wat een held!

Dat verkoopt natuurlijk goed op Facebook EN zorgt er hopelijk voor dat men zich geroepen voelt zich te spiegelen aan dit stralende voorbeeld. Zou dit de start van de verkoopmadness zijn?
We zijn met deze bijdrage namelijk al een stuk dichter bij de te verpletteren 74 loten van vorig jaar! Ook benieuwd?

Blijf dan hangen voor de volgende Clubactie update van volgende week!

Ps. Hebben jullie inmiddels al een lootje gekocht?!

Advertisements