“Schatje, kijk!” roept vriendlief, wijzend naar een felgele cabrio van een of ander merk dat ik vast fout zou benoemen. Zijn afkeurende frons doet me met gevaar voor eigen leven in de aangewezen richting kijken. Rechtdoor rijden terwijl je opzij kijkt blijft nou eenmaal moeilijk.

Al snel bekruipt eenzelfde afkeurende frons ook mij. Want de auto die ons bijna passeert rijdt met open dak. De twee inzittenden genieten met wapperende haren van de eerste aarzelende zonnestralen. “Ja, ik zie het. Verschrikkelijk.” Reageer ik. “Moet je dat meisje nou zien. Die is volgens mij oud genoeg om zijn dochter te zijn. En dat haar van die vent. Zeker wel een haartransplantatie. Gegarandeerd dat ‘ie de autogarage is binnengestapt en gewoon de midlife-crisis-special heeft besteld. Samen met een paar extra opgeblazen interne airbags voor dat golddiggertje naast hem.” zeg ik giechelend terwijl ik jaloers kijk naar het platinablonde huppelkutje in de auto die nu naast ons rijdt. Een dure zonnebril beschermt haar ogen en de jas en sjaal die ze draagt hebben vast meer gekost dan mijn auto.

“Moet toch erg zijn om zo te moeten patsen terwijl het veel te koud is om al met open dak te rijden. Een beetje zitten bevriezen om maar te laten zien dat je geld hebt.” Ga ik verder terwijl ik inwendig wenste dat ik ook met wapperende haren in een cabrio kon rijden. “Huh? Wat?” mompelt vriendlief verbaasd na mijn monoloog vol ongegronde vooroordelen. “Ik bedoelde alleen maar dat het een gele Ferrari is. Iedereen weet toch dat een Ferrari rood hoort te zijn!” Wat moet het toch mooi zijn om zo simpel naar de wereld te kunnen kijken.

Nieuwe column in Univers – lees het op https://universonline.nl/2015/04/30/sunny-bergman-voorbij-de-sletvrees

Advertisements