Nou wist ik het natuurlijk al voordat ik begon – de I(C)T is een wereld waarin mannen toch wel de scepter zwaaien. Een van die vakgebieden waarin (te) vaak gesproken wordt over glazen plafonds en waarin seminars over seksuele intimidatie aan de orde van de dag zijn.

Heerlijk vind ik dat, want het is een feit dat mannen simpelere wezens zijn. En dat merk je op de werkvloer ook – want het communiceert toch makkelijker met een kerel (als je het mij vraagt). Lekker straightforward antwoorden en weinig nadenken over de achterliggende boodschappen bij elk zinnetje.

Toch heb ik op dagelijkse basis ook weer van die momentjes dat je beseft dat je toch een uitzondering bent in het banenveld. Neem nou gisteren bijvoorbeeld. Ik had een meeting over het een of ander met een expert in het een of ander. Ik ging er nogal blind in, want het zou een oriënterend gesprek met vooral uitleg worden. Allemaal leuk en aardig, dacht ik maar.

We eindigden met zijn tweeën in een vergaderruimte en namen plaats op de (altijd oncomfortabele) stoelen. Laptops op tafel toveren, koffie halen, stoer doen bij de koffie-apparaten. Lekker standaard. Eerste half uurtje was inderdaad veel van de beloofde uitleg. Meer informatie dan een hoofd aankan, eindigend met een betoog over een spreadsheet die hij gebruikte. OFtewel een A3-stuk papier met 16 kolommen aan belangrijke info. Beetje lastig om over de tafel uit te leggen aan een leek, believe me.

En terwijl ik me zat af te vragen waarom we niet gewoon even samen naar dat stuk papier konden staren, stond meneer op. Yes, dacht ik, ik mag eindelijk meekijken. Meneer schoof inderdaad het papier mijn kant op, stond op en bleef toen achter de stoel naast me staan. “Is het ok als ik gewoon even naast je kom zitten?” vroeg hij, afwachtend. Ik slikte het sarcastische ‘Ja wat dan, je mag ook blijven staan hoor!” in en zei braaf “natuurlijk”. Pas daarna ging hij zitten. Toen verliep de verdere meeting als een sneltrein, want dit werkte toch wel tien keer sneller.

Wedden dat ie dat niet had gevraagd bij een kerel? Wedden dat ie er niet eens twee keer over had nagedacht als ik niet vrouwelijk was? Ik kwam er maar niet over uit of ik me beledigd of vereerd moest voelen. Totdat ik besefte dat IK hier het probleem was. Waarom zocht ik er nou weer iets achter dat die kerel gewoon beleefd was? Waarom moest dat nou weer geslacht-gebaseerd zijn?

Met alle discussies, feministen en feminazi’s tegenwoordig is het zo makkelijk om overal maar iets achter te zoeken. Om je beledigd of achtergesteld te voelen. Om te vervallen in een denkpatroon dat je minder of juist meer zou moeten zijn dan een ander. Terwijl iemand eigenlijk maar gewoon vraagt of ie ergens kan zitten. Om mijn personal space te sparen, of de zijne. Of gewoon uit pure beleefdheid.

Persoonlijk denk ik dat ik dan maar eens bij mezelf moet beginnen. Niet meer nadenken over mijn functie in een door mannen gedomineerde werkwereld vol mannelijke collega’s. Nee. Ik werk gewoon met allemaal leuke mensen. Of ze nou wel of niet man zijn. Fuck it!

Gewoon lekker naast iemand gaan zitten omdat het kan. Niet omdat er weer bedoeling achter moet zitten. Hoe makkelijk zou dat zijn? Screw you Marilyn met je vrouw zijn in een mannenwereld. Ik word lekker een mens in een mensenwereld!

Advertisements