Het is er bijna hoor. Nog maar even en we kunnen leven in een andere wereld dan de saaie dagelijkse. Zo klinkt het tenminste, wanneer ik dingen als dit artikel over virtual reality films lees. (Valt het iemand op dat met Ingress gisteren, en Virtual Reality today ik opeens wel erg gadget-addicted begin te worden?)


Wat mij betreft kan het aftellen beginnen. Dan is eindelijk het moment daar dat ik vriendlief kan laten begrijpen waarom een boek lezen een hele experience kan zijn. Dan snappen mensen zonder greintje fantasie eindelijk hoe het is om echt de wereld van je boeken, films en muziek binnen te willen stappen. Hoe ontzettend cool zou het zijn om echt rond te lopen in de arena van de Hunger Games. Om je heen te kunnen kijken in de beroemde meadow van Twilight. Ontdekken hoe blauw het water echt is in de Blue Lagoon. Beter nog – verdwalen op Pandora of ergens in Narnia. Ik kan mijn geluk niet op.

Vreemd genoeg beginnen ze dan juist met iets waar ik me niet echt in kan vinden. De ontwikkelaars willen beginnen met een film waarin een misdrijf wordt opgelost. Een beetje rondlopen op een crime-scene lijkt me niet meteen een gat in de markt. Nou heb ik best een sterke maag, maar ook weer weinig behoefte om een bloederig lichaam van alle kanten te gaan bekijken. Of afgerukte ledematen te bestuderen die her en der verspreid liggen. No thank you. Ik snap best dat het spannend zou kunnen zijn om echt mee te kijken als ze iets ontdekken, maar toch…ik zie veel leukere mogelijkheden.

Toch verbaast het me dan weer dat zo’n dingen echt gaan kunnen. Wat voor iemand moet je zijn om echt dat soort baanbrekende ideeën te verzinnen? Om buiten het status quo te denken en echt iets nieuw te bedenken? Ik lig inmiddels zo ver achter dat ik me al verbaas over was ze kunnen met een green screen en CGI. Gewoon iemand over zijn broer heenplakken, zoals ze bij Fast en Furious 7 met Paul Walker hebben gedaan – hoe kom je erbij?

Wat ik dan wel weer hilarisch vind is dat mannen bij Virtual Reality toch meteen een hele andere kant op denken. De reacties die ik vooral gelezen heb zijn toch heel wat meer vleselijk dan de mijne. Waar ik mezelf nou niet direct bij de ontroerende (of spannende) momenten in een film (lees: de kus of bedscene) zou willen plaatsen als virtual reality ooit gaat bestaan – want AWKWARD (sta je daar een beetje toe te kijken hoe ze elkaar in de armen vallen) – vinden mannen het duidelijk geweldig dat ze straks de mogelijkheid hebben om midden in de actie te belanden. En dan heb ik het niet over de snoeiharde achtervolgingsactie -winkwinknudgenudge-. No thanks!

Wat zou jij nou ECHT in virtual reality mee willen maken (en wat echt niet?)?

Advertisements