Een hele tijd geleden zag ik ergens een kort knipseltje, plaatje, figuurtje (noem het wat je wilt). Een uiteenzetting over hoe mannen denken in hokjes, in dozen die slechts gevuld zijn met één onderwerp. Het was, zoals ze dat zo mooi zeggen, voor mij een gigantisch feest van herkenning. Nouja, bijna volledig, want met de laatste alinea kan ik het niet helemaal eens zijn.

De hersenen van vriendlief werken namelijk PRECIES zoals beschreven in dat stukje tekst. Stel mannen een vraag, en ze trekken de doos open met specifiek die informatie. Daar zit net dat antwoord in op je vraag, maar niet veel anders. Probeer door te vragen naar welk detail dan ook, en ze keren de doos op zijn kop om je te helpen, zonder dat ze dat antwoord nog in die doos kunnen vinden. Verrekte lastig. Helaas is het niet genoeg om te weten dat ze denken met die dozen om er ook daadwerkelijk mee om te kunnen gaan. Het gaat er namelijk bij mij niet in dat er meer in die doos past. Daar is het toch immers een doos voor?

Ik vind het prima dat je je afspraak met vrienden gooit in de doos van ‘plannen voor het weekend’. Snap ik. Wat ik dan echter niet kan accepteren is dat er blijkbaar een aparte doos bestaat voor tijdsduur en aanvangstijden, twee dozen die ook weer compleet los van elkaar moeten bestaan. Vraag je naar de geplande activiteiten dan kan meneer dat zonder moeite opdreunen. Zou je echter ook graag weten wanneer die activiteiten beginnen en hoe lang ze duren (zodat je zelf misschien een toevoeging kunt doen aan de ‘plannen voor het weekend’ doos)….is het einde zoek.

De blik van pure paniek wanneer je zo’n mansfiguur verzoekt om twee dozen tegelijk te openen is priceless. Laat staan de gruwelijke vraag om er drie te openen….dan die je de oogjes al bijna direct op glazig springen. Hoe overleef je een dag in die dozenwereld?

Dan is er echter de alinea over je jaloezie op de ‘niks-doos’. De doos zonder wat voor een inhoud dan ook die het mannen mogelijk maakt om niks te doen. De doos waar wij vrouwen dan zogenaamd jaloers op zouden moeten zijn, omdat wij niet niks kunnen denken. Bullshit. Kan ik prima. En met de ‘één grote kluwen wol’-vergelijking van onze vrouwenhersens ben ik het ook niet eens.

Mijn hersens zijn een zwembad. Een geweldig zwembad gevuld met losse feitjes. Een zwembad waar ik heerlijk naast kan liggen relaxen, zonder dat ik in de buurt kom van het water (niksdoen is één van mijn specialiteiten). Een zwembad waarin ik net dat ene feitje compleet kwijt kan raken (want tsja, als je op volle poele in zo’n bad duikt kun je eerst een tijdje niks zien door alle bubbels) waardoor ik prima met mijn mond vol tanden kan staan.

Maar het is ook een zwembad waarin ik lekker kan zitten pootjebaden, af en toe feitjes opvissend die erg leuk of nuttig kunnen zijn. Het zwembad waarin ik baantjes kan trekken, als een vis in het water, en door al mijn kennis kan glijden omdat ik weet hoe het werkt.

Helaas is het ook een zwembad met een duikplank. Ik kan die ladder naar de duikplank prima beklimmen, dan diep ik kennis op waar je versteld van staat en blijk ik me toch een partij slim te zijn…..totdat je op het einde van die plank staat en jezelf in de lucht lanceert om op de bodem van je zwembad te eindigen met een opmerking die mensen doet twijfelen aan de aanwezigheid van wat voor een water dan ook in dat zwembad van jou.

Dus mannen met jullie stomme dozen. Je zou willen dat je zo’n mooi zwembad had. Dan zou je pas goed niks kunnen doen!

Advertisements