Wankelend zwenk ik over de galerij. De trap is opeens veranderd in een dodelijke afdaling die ik met een angstig klein percentage overlevingskans moet gaan trotseren. De laatste paar meters naar de auto voelen alsof ik net een volledige marathon met succes heb afgelegd. En wanneer ik mezelf eindelijk kan vastklampen aan het dak van mijn brave Peugootje besef ik het – misschien zijn hakken toch niks voor mij.

Het is al jaren een haat-liefde verhouding. Waarbij de hakken vooral mij haten, en ik verliefd ben op alles dat een hak heeft. Louboutins zijn nog steeds een droom die ik ooit hoop aan te kunnen schaffen, en de schoenen die Christina Aguilera in de film Burlesque krijgt van haar rijke verleider staan al jaren op de top van mijn must-have list.

Het is oneerlijk, vind ik. Ze zeggen wel eens dat je op hakken moet leren lopen. Ben ik het ook echt mee eens. Maar er komt een punt waarop je het leren voorbij bent, en waarop het lopen zou moeten gaan lukken. Helaas is dat punt bij mij nooit bereikt. Ik kan niet paraderen op torenhoge hakken terwijl ik eruit blijf zien als Victoria Beckham die die dingen volgens mij als sloffen draagt. Elke keer als ik hakken aan mijn voeten schuif, eindig ik weer hetzelfde. Met pijnlijke enkels.

Hypermobiele gewrichten noemde de fysiotherapeut het terwijl hij mijn  been op een onnatuurlijke hoek van mijn lichaam wist te draaien zonder me pijn te doen. Gewrichten die net iets te losjes zijn. Te soepel. Te draaierig. Rotdingen dus, die het lopen op hakken vrijwel onmogelijk maken. Laarzen met hakken – geen probleem. Dan worden mijn enkels in een korset van leer gedwongen en kunnen ze geen kant meer op. Maar geef mij een paar prachtige pumps, of peep-toes, of wat voor een schoen die ophoudt bij de enkel dan ook…..en mijn benen weigeren opeens dienst.

Het is een vreemd gevoel wanneer je been opeens onder je wegslaat en je enkel omvouwt tot je met je wreef de grond aantikt. Niet eens zozeer pijnlijk, maar rechtop blijven staan is dan toch best moeilijk.

Ik weiger echter toe te geven aan mijn gemene enkels. Hakken blijf ik kopen. Hakken blijf ik dragen. Maar dan is het gewoon een grote wisseltruc. Platte schoenen van en naar de auto, schoenenwissel in de lift en dan op hakken de werkvloer op. Feestje? Platte schoenen mee in de tas en zorgen dat je een spetterende eerste indruk maakt, voor je halverwege op moet geven en terugmoet naar je flatjes.

Kunnen ze niet een onzichtbare enkelspalk uitvinden?!?!

Advertisements