Ik weet nog wel dat Sinterklaas bij ons thuis vroeger een heel ding was. Cadeaus uitpakken en hopen dat je precies kreeg wat je had aangekruist in de gigantische Intertoys catalogus. Mijn broertje en zusje beleefden Sinterklaas juist heel anders. Elk cadeautje was een wedstrijd. Kregen ze wel evenveel? Wie had het het beste voor elkaar? Ze stonden er geen moment bij stil hoe goed ze het eigenlijk hadden met hun berg aan cadeaus. Verwende kinderen waren het.

De afgelopen weken ervaar ik dat Sinterklaasgevoel weer opnieuw, maar nu in een heel andere context. Heel Nederland lijkt opeens vol te zijn met mensen die niet blij kunnen zijn met hun geweldige levens. Ze zeuren over iets dat beter kan en moet ondanks het feit dat ze al leven in een prachtig land.

’s Ochtends zet ik met tegenzin de radio aan. ’s Middags check ik met tegenzin het nieuws. Dan hoor ik over de studenten in dat verschrikkelijke Maagdenhuis terwijl elders mensen worden opgeblazen door idioten die hopen op 70 maagden. Elke keer dat een jongeling uitlegt hoe belangrijk het wel niet is om gehoord te worden, denk ik aan de slachtoffers die stierven, hopend dat er iemand kwam om hun doodskreet te horen. Dan zie ik beelden van studenten, roepend om het recht om voor zichzelf te spreken terwijl een paar landen verderop mensen simpelweg worden omgelegd omdat ze hun mond alleen maar open durfden te trekken.

Zeg Nederland…kunnen we niet gewoon blij zijn met onze cadeaus?

Nieuwe column voor: Univers

Advertisements