De werkende mens kent het wel. File-rijden. De perfecte plaats om je zonden te overdenken en het leven te overpeinzen. Zo kom je nog eens tot nieuwe inzichten, of vreemde observeringen.

Vandaag filosofeer ik over file-angst. Nouja. File-angst kun je het eigenlijk niet noemen wanneer het stiekem gewoon angst voor de politie in alle vormen en maten is. Vanochtend had ik namelijk de pech om achter een politiebusje aan te sluiten in de standaard file op de A27. Het maakt namelijk niet uit hoe vroeg je vertrekt, vast sta je toch.

Anyhow, daar stond ik dus. Achter dat politiebusje. Bang te zijn. Hield ik wel voldoende afstand? (Natuurlijk niet, we stonden in de file -.-) Stonden mijn lampen wel aan? (Natuurlijk, da’s een standaard beweging bij het instappen) Oh nee. Paniek. Had ik mijn gordel wel om? (Absurde gedachte, ik zou nooit wegrijden zonder gordel). Er ontstond gewoon file in mijn hoofd van alle checks die ik doorliep terwijl ik ondertussen gefixeerd staarde naar de plek waar het oplichtende stop bordje in de achterruit zat. En toen bekroop me het gevoel dat dat eigenlijk helemaal niet het effect van de politie zou moeten zijn. Toch?

Vriendlief maakt me al jaren belachelijk over mijn angst voor dienders. Er zijn enkele situaties geweest waarbij ik gewoonweg hilarisch reageerde op hun aanwezigheid (Lees: spontaan vergeten hoe te autorijden bij een simpel omkeerverzoek en het stoppen en mezelf aanhouden bij een standaardcontrole waarbij ik NIET gecontroleerd hoefde te worden). Elke keer als hij een politie-auto spot terwijl we ergens lopen of rijden roept hij ook steevast ‘DUITS KIJKEN ZOË!’ (waarna ik in paniek zoekend om me heen kijk). Zelf vind ik het aan de ene kant wel raar dat de mensen die je je veilig zouden moeten laten voelen zo’n effect op me hebben. Aan de andere kant is het, wanneer ik terugkijk op vroeger, ook wel weer logisch.

Vroeger met het gezin in de auto hadden we immers altijd wel iets misdaan. We reden destijds in een barrel van een Volvo waar altijd wel iets aan los of kapot was. Daarbij weigerde mijn moeder en daarmee ook broertje en zusje pertinent om een riem om te doen. Voeg daarbij chronisch te hard rijden en zelfs enkele teveel gedronken situaties aan toe (niet ik, overigens)…en een passerende politie-agent had eigenlijk altijd wel een reden om ons aan te houden. Dus ben ik opgegroeid met het idee dat zo’n busje meestal geen goed nieuws is.

Tegenwoordig is dat natuurlijk anders. Ik draag altijd netjes een riem, rijd een leaseauto waar niks mis mee is, en drink geen druppel voor ik rijd. Dus nog steeds bang zijn is nergens voor nodig. Maar daar zomaar even mee ophouden? Nee hoor. Elke keer als ik zo’n busje zie, blijf ik het toch met een schuin oog in de gaten houden. De kers op de angst-taart? Mijn lieve schoonbroer is inmiddels agent. OopS!

Advertisements