De werkende mens kent het wel. File-rijden. De perfecte plaats om je zonden te overdenken en het leven te overpeinzen. Zo kom je nog eens tot nieuwe inzichten, of vreemde observeringen. En als blogger is er natuurlijk niets leuker dan die ombouwen naar een stuk voor op de blog. Nu ik wekelijks verschillende maanden achteraan mag sluiten bij de wachtende forenzen zul je dit dus vaker terug gaan zien. De file-sofie, oftewel filosoferen in de file. Go!

Je weet dat je lang genoeg niet naar school bent geweest wanneer het weer leuk wordt om te leren. Dan is het opeens wel okay om een boek open te moeten slaan. Dan vind je het wel leuk om nieuwe dingen te horen en nieuwe vaardigheden te verwerven. Tenminste…zo ervaar ik momenteel de trainingen op mijn werk. Vorig jaar juni studeerde ik af vol goede hoop om vrij snel een baan te vinden. Ik gunde mezelf toen eigenlijk niet echt tijd om de overstap van leren (student) naar niet-leren te maken. Gek genoeg is het dan, ondanks dat ik op mijn studie nooit veel uitvoerde, toch een groot gat dat er opeens in je leven valt. En wanneer die periode dan opeens langer dan zes maanden duurt, en je tijdens het solliciteren niet echt een uitdaging kan vinden….is leren opeens toch wel weer leuk.

Nu zit ik midden in de trainingen op mijn werk. Concreet gezegd houdt dat in dat ik me in iets meer dan twee weken tijd moet (laten) opleiden tot test engineer. Een volledig nieuwe baan leren in twee weken, dat zou voor iedereen vast wel een uitdaging zijn lijkt me. Het bestaat momenteel vooral uit het keihard toewerken naar het halen van bepaalde certificeringen die onmisbaar zijn om aan te tonen dat je wel degelijk iets kan binnen het vakgebied. En ik vind het leuk.

De afgelopen anderhalve week bestonden mijn dagen vooral uit luisteren. Cursussen over uiteenlopende onderwerpen, zonder echt de diepgang die uiteindelijk vast nodig zal zijn. Zitten. Luisteren. -zucht-. Niet mijn ding. Hoorcolleges waren vroeger met mijn concentratie-spanne al dodelijk, en laat ik eerlijk zijn: dat is nog niets verbeterd! Gisteren kregen we echter de boeken, en concrete informatie over wat we nu voor wanneer eigenlijk precies moeten kunnen. EN PFOE. Dat is me toch een pittig bergje dingen. Het allerleukste is nog wel dat ik er gewoon zin in heb. Ik sta te popelen om mijn boeken eindelijk open te kunnen slaan, en los te gaan op die examens.

Het enige nadeel?
We moeten in groepen werken. De hele groep moet samen over de eindstreep zien te raken. Dat betekent samen leren (of leren leren). Een dappere poging om iedereen vrij te laten te studeren op de eigen manier, met het verbindend netwerk van een groep. Wil je workshops? Regelen we! Wil je samen discussiëren en elkaar dingen uitleggen? Dat kan! Wil je actief oefeningen maken? Geen enkel probleem!

Mooi initiatief, ware het niet voor het feit dat ik iemand ben die gewoon met een dik boek op schoot wil zitten stampen. Mezelf aanpassen aan andermans tempo is voor mij vrij dodelijk, zeker aangezien mijn tempo vaak vele malen hoger ligt dan bij andere mensen. Gelukkig is ook dat onderdeel van onze training: werken aan je interpersoonlijke vaardigheden en aanpassingsvermogen. Weet ik in ieder geval zeker dat ik toch echt iets ga leren!

Advertisements