Stiekem droom ik er wel vaker een beetje van. Dat ik ooit een geweldige bestseller weet te schrijven, die net zo vaak verkocht gaat worden als de Fifty Shades en Harry Potter boeken.
Gelukkig voor mij (en waarschijnlijk de wereld) zal het wat dat betreft wel bij dromen blijven. Mijn NaNo-update van gisteren bevestigde alweer wel dat een boek ‘af’maken niet echt mijn ding is.

Dat is maar goed ook. Want elke keer dat ik droom over die bestseller gaan mijn gedachten vooral uit naar de goedgevulde bankrekening die ermee gepaard gaat. En de gigantische berg mensen die ik blij maak met de woorden op die bladzijdes.
De rest van dat hele beroemde gebeuren is namelijk niets voor mij. Beroemd zijn – dat hoeft voor mij dus niet.

Daarin ben ik blijkbaar een beetje apart. Er zijn bergen mensen op de wereld die juist graag beroemd willen zijn. Die dat heerlijk lijkt. Die juist daarvan dromen.
Nou, deze miezerige wannabe-schrijver dus niet. En daar heb ik enkele hele goede redenen voor (vind ik zelf dan!)

-1.-

Ik HAAT het om dingen te moeten. En beroemdheden…die moeten toch wel echt heel veel.
Zo zit je als schrijver vast aan interviews, conventies, boekpresentaties en misschien wel awardshows. Als je een beetje goed bent gesprekken met scriptschrijvers en collega’s.
Om dan nog maar niet eens te beginnen over de deadlines voor je nieuwe boeken en andere verplichtingen.
Nou hebben schrijvers het vast niet zo erg als zangers/zangeressen en acteurs/actrices. Die lopen toch wat dingen af op een gemiddelde dag – zonder tijd voor zichzelf.
Dat lijkt me nou dus helemaal niks – hard werken om maar beroemd te zijn… Ik wil juist beroemd zijn om niet meer hard te hoeven werken. Blijkbaar werkt dat niet zo XD.

-2.-

Ik ben niet aardig.
There. I said it. Feit.
En laten we eerlijk zijn. Als beroemdheid ben je toch wel een beetje verplicht om op zijn minst aardige momenten te hebben.
Als je niet wil worden afgeschilderd als paparazzi-meppend monsterwezen dat zijn fans haat. Mensen zijn overigens ook niet lang fan van dit soort monsterwezens.
Constant belaagd worden, waar je ook bent. Lijkt me dus helemaal niks. Doe mij maar een onsje minder aandacht.

-3.-

Complimenten. Kan ik niks mee.
Ergens zit er bij mij iets verkeerd in mijn hoofd. Complimenten krijg ik namelijk niet graag (behalve dan van vriendlief – maar die is er dan juist weer huilenswaardig zuinig mee).
Ok. Je mag me best vertellen dat ik ergens heel goed in ben. Of dat ik er heel leuk uitzie. Eigenlijk hou ik dus juist heel erg veel van complimenten -wow wat een zelfkennis opeens-.
Maar beroemdheden? Die moeten dan ook nog reageren OP die complimenten. En dat zonder hooghartig, arrogant of narcistisch over te komen. Kan ik dus mooi niet!

-4.-

Weet je. Ik vind de wereld best leuk. En ik zou de wereld ook best graag beter zien.
Het zou echter wel heel veel werk zijn om deze wereld beter te krijgen. Er moet veel veranderen, op zoveel gebieden, om ons mensen weer een beetje menswaardig te maken.
Daar pieker ik nu wel eens over. Makkelijk als ik ben verschuil ik me nu echter vaak achter het excuus dat ik de middelen niet heb om iets te veranderen.
Ik ben niet rijk, beroemd en anderzijds in staat om de wereld anders te maken. En dat zou je als beroemdheid dus eigenlijk wel een beetje moeten. Ik heb niet zo’n zin in die verantwoordelijkheid.

Wat ik dus eigenlijk wil?
De bankrekening die gepaard gaat met die droom-bestseller. Mijn naam op al die boeken, zodat men ook wel weet dat ik iets bereikt heb. En een doppelganger die alle niet-leuke kanten van beroemd zijn voor me waarneemt.
Is dat teveel gevraagd?

Advertisements