Sollicidrama’s. Het wordt inmiddels een terugkerend thema – hopelijk kunnen jullie er nog een beetje van genieten.
Dan heeft tenminste iemand er namelijk nog baat bij dat ik een beetje werkeloos thuis zit te niksen. Ik weet nog dat ik in Juni vol vertrouwen zei dat ik het altijd zo goed deed tijdens gesprekken.
Ik beweerde dat ik zo wel even een baan zou scoren. Arrogantie en hoogmoed die voor een keiharde val kwamen. Wist ik veel dat de ‘geweldige banenmarkt in mijn vakgebied’ er wel was, maar alleen weggelegd voor mensen met meer dan drie jaar ervaring.
Oops.

Inmiddels ben ik toch al regelmatig uitgenodigd op gesprekken, en heb ik veel van de verschillende manieren van afwijzing al wel mogen ondervinden. Enkele daarvan waren voer voor (hopelijk) vermakelijke blogs.
Helaas ontstaat sollicidrama niet alleen door gemene, niet stipte of onoprechte werkgevers. Dat zou wel heel eenzijdig zijn.

Wij sollicitanten zorgen namelijk ook prima voor ons eigen drama. Of nouja, ik in ieder geval!
Zo kwam ik laatst een vacature tegen voor een functie als Online Marketeer bij een bedrijf in Den Bosch.
Dat is al meteen zoiets waar ik enthousiast van kan worden, want online marketing lijkt me echt wel iets waarin ik zou willen werken.
Nu zijn veel van de vacatures waar ik op solliciteer dan ook vrijwel hetzelfde. Zeker wanneer de functie eigenlijk precies lijkt op de vorige (alleen dan bij een ander bedrijf), slaat de gemakszucht wel eens toe.
Ik verstuur namelijk zo’n 10 (als het er niet meer zijn tegenwoordig) sollicitaties per week – want de wanhoop begint toe te slaan. En dan sluipt een foutje er nogal snel in, blijkt wel weer.

Mijn motivatiebrieven schrijf ik natuurlijk zelf (goh.). Besteed ik ook best veel moeite aan, al zeg ik het zelf.
Ik heb echter wel een basismodel vanwaaruit ik werk. Mijn werkervaring verandert immers niet, en de manier waarop die inspeelt op een mogelijke toekomstige functie kun je maar op zoveel manieren omschrijven.
Soms, zeker op slechte dagen, hergebruik ik dan ook wel eens een brief. Dan verander ik de naam van het bedrijf en stuur ik mijn motivatiebriefje zo naar drie mogelijke werknemers. Weten zij veel, toch?

Zou geen probleem moeten zijn, lijkt me. Al voel ik me consequent toch altijd schuldig. Het liefste schrijf ik namelijk overal een nieuwe brief voor. Maar dan zou mijn hoofd denk ik ontploffen.
Afgelopen week zorgde briefrecyclen echter voor een sollicidrama. Ik solliciteerde namelijk op een functie bij een bedrijf waar ik een maand eerder ook al voor een (andere) vacature had gesolliciteerd. Met dezelfde brief.

Kut.

(Vriendlief en een goede vriendin beweren echter dat ik vast niet door de mand val…wat denken jullie? Het is toch niet alsof ze me uitnodigen voor een gesprek XD Geen ervaring enzo.)

Advertisements