Het enige goede van dit constante solliciteren is de grote hoeveelheid blog-waardige situaties die ontstaan voor arme sollicitanten als ik. Ik heb even overwogen om deze blog niet te schrijven. Iets met ‘de grotere mens’ zijn, en me professioneel gedragen. Had ik echter weinig zin in na wat me gisteren overkwam.

Het moge intussen vast wel duidelijk zijn dat ik al een tijdje op zoek ben naar een nieuwe uitdaging. Werken in een callcenter is niet bepaald de grote toekomstdroom die ik voor mezelf in gedachten had toen ik begon aan mijn studie Communicatie en Informatie-wetenschappen. Want al ben ik natuurlijk hele dagen bezig met communiceren, het is niet echt bepaald het niveau dat ik wil gaan bereiken. Mijn vrije dagen zijn dan ook gevuld met een zoektocht naar nieuwe en hopelijk groenere velden. Gelukkig is er genoeg te vinden, zeker wanneer je niet al te kieskeurig bent. Functies voor SEO Copywriter, Online Marketeer en Content Managers staan her en der verspreid in allerlei vormen. Genoeg mogelijkheden voor een beginnend communicatie-expert. Zou je denken. Totdat je beseft dat er ook mensen met 5 tot 10 jaar werkervaring bij het type bedrijven waar je dan solliciteert precies op dit moment zoeken naar een nieuwe baan. Dus is het enige dat je eigenlijk constant hoort: “We zijn voor iemand gegaan met meer werkervaring.” Hebben jullie vast uit vorige blogs meegekregen.

Anyway – over gisteren dus.
Afgelopen week solliciteerde ik op een functie voor Online Marketeer bij een relatief klein marketingbureautje in Breda. Om alles toch nog maar enigszins aardig en professioneel te houden – zal ik verder geen namen noemen. Leek me erg leuk om te doen, zeker aangezien het bedrijfje ontzettend hard aan het groeien was en de mogelijkheden zoals het zo mooi in de vacature stond ‘eindeloos’ waren. Het enige minpunt was het feit dat ze zelfs in de vacature al meldden dat ze zochten naar een ‘ervaren’ communicatietalent. Ach. Ik hield gewoon lekker mijn plank voor de kop, en solliciteerde alsnog. Met succes, I might add, want al twee dagen na mijn mailtje kreeg ik het bericht of ik langs wilde komen voor een gesprekje.

Nu had ik er niet bepaald op gerekend dat dit mijn toekomstige baan zou worden. Ervaring mis ik echter aan alle kanten. Toch is elk gesprek weer een gesprek, en in ieder geval goede oefening. Dus toog ik gisterochtend, opgetut en in een zeer nette outfit richting Breda.

Punctueel als ik ben stond ik om 10 voor 11 voor de balie om me aanwezig te melden voor mijn gesprek. Het gesprek zou namelijk om 11 uur plaatsvonden. Mijn melding dat ik kwam voor een gesprek met *bliepbliepgeennaam* zorgde ervoor dat de receptioniste compleet van kleur verschoot. En dan bedoel ik dus echt letterlijk. Het was bijna alsof ik naar een komische looney toons filmpje zat te kijken waarin het hoofd van onderaf opeens felrood aanloopt. Combineer dat met de haast aandoenlijke blik van verbazing – en ik snapte er spontaan niks meer van. Eventjes dan.

“Oh. Oh Zoë-Amber. Voor het sollicitatiegesprek. Oh jee.” mompelde het meisje aangeslagen terwijl ik niet-begrijpend om me heen keek. Twee minuten later stond ik echter weer buiten. Wat bleek?

De collega waarvoor ze per direct vervanging aan het zoeken waren geweest had die maandag weer on-ontslag genomen. Iedereen dolgelukkig dat dat verloren schaap gewoon bij de kudde bleef, kan ik snappen (scheelt weer een nieuwe inwerken). Helaas had niemand er meer aan gedacht om het nog zieligere schaap Zoë af te bellen. Die er dus voor niks stond. Want er was geen vacature meer. Top.

Advertisements