Scenario: Zaterdagochtend. De zon is te fel voor de tijd van de dag (wat is dat met die dodelijke zon in de herfst?) en het is te vroeg om uit bed te zijn. Zou je denken.

Al jaren ben ik eigenlijk gewoon mijn zaterdag kwijt. Een studentenbaantje in een callcenter betekent dat je het grootste deel van je wekelijkse uren komt maken op de zaterdag. Jezelf afbeulen tussen 10 en 5, en het gezeur aanhoren van mensen die duidelijk niet weten wat weekend betekent.
Sinds ik in Dongen woon kan ik zaterdags tijdens mijn wandeltochtje naar de bushalte elke week leuk observeren. Mijn route leidt namelijks langs het pleintje dat fungeert als verzamelplek voor de voetbaljeugd.

Het mooiste is echter dat elke zaterdag anders is. Want de ene week staan op het verder lege pleintje de voetbalmama’s. Dames, ingepakt in jassen, met hun kinderen in hun trainingspakjes in geordende groepjes. Groepjes zeg ik – omdat de dames altijd in groepjes van twee of drie staan te beppen.
Druk gebarend, en met hun haviksogen altijd op hun kids gericht. Tussen de groepjes geen verdere interactie, kliekjes zoals op de middelbare school. Je ziet gewoon in hun ogen dat ze er zijn met hun eigen vriendinnen, en eigen kids. Dat die kinderen in een team zitten zal ze verder worst wezen.

Hoe anders zijn de zaterdagen dat de mannen aan de beurt zijn (blijkbaar wisselt dat elke week braaf om, en moeten de ene week de mannen rijden en de andere week de moeders). Dan loop ik over het pleintje tussen de compleet gestoorde kinderen.
Klimmend, rennend, spelend met een bal…en vooral TE luidruchtig voor een zaterdagochtend, terwijl de vaders in één grote groep staan te kletsen.
Je ziet rugmeppen, handschudden en hoort bulderend gelach. De kinderen zijn helemaal dol, en de vaders kijken amper op of om terwijl ze schunnige grappen staan te maken.
Geen eenzame groepjes, geen verdrietig kijkende voetbalmoeders in afzondering. Gewoon een stel kerels die hun kinderen mogen wegbrengen naar iets dat vast ook hun jeugd heeft gekleurd.

En ze vinden elkaar vast allemaal aardig – omdat het kan. Omdat ze niet kinderachtig hoeven te doen, en geen kliekjes hoeven te vormen. Het zijn toch voetbalpapa’s?

Advertisements