We hebben inmiddels de boekenfreak (wie leest er nou het laatste hoofdstuk als eerste?!) en de poetsmaniak (ondergoed strijken, really?!) gehad. Ook kennen we nu vooraanzittert in de bios Gelukkig zijn er nog genoeg vreemde mensen over op deze wereld.

Zo werd ik afgelopen weekend door een vriendin gewezen op het bestaan van de flexi-tariër.
Een uitvinding waar iemand als ik alleen maar enthousiast van kan worden!
Niet alleen vind ik het woord zelf al geweldig omdat het zo lekker van de tong rolt – ook vind ik dit soort mensen al spontaan een stuk leuker dan vegetariërs, veganisten en al die andere tussenversies. Want flexitariërs zijn makkelijk!

Een beetje van alles, en maar net wanneer het uitkomt. Af en toe lekker vegetarisch eten, maar ook gewoon vlees naar binnen duwen op zo’n dag dat je het echt even nodig hebt. Of wanneer je bij mensen bent die geen zin hebben om zich helemaal aan te passen aan de wensen van de andere eters. Zelf ben ik namelijk een heel erg ‘je-eet-maar-wat-de-pot-schaft’ type. Mensen die met hele wensenlijsten aan komen zetten, hoef ik niet over de vloer. Daar ben ik ook vrij makkelijk in hoor – dan nodig ik je dus niet uit. (Heeft absoluut niks te maken met het feit dat ik afwassen haat, en eters ook meer afwas betekent! -winkwink-)

Ik ken namelijk iemand die haar vegetarische wens oplegt aan iedereen. Het ergste is nog wel dat dit een persoon is die niet eens vegetarisch eet uit principe, maar omdat vlees gewoon niet lekker smaakt. Oftewel – iemand die zonder moeite een groep mensen iets laat eten dat ze niet lekker vinden, om te voorkomen dat zij iets eet dat ze niet lekker vindt. Waar gaat het fout?

Zeker wanneer je het dan ook nog for granted neemt. Het is namelijk al vaker voorgekomen dat er op feestjes, barbecues en etentjes speciaal rekening wordt gehouden met de wensen van mevrouw de vegetariër – waarna mevrouw doodleuk begint te mekkeren dat de speciaal voor haar aangeschafte vega-burgers van het foute merk zijn. Of dat ze toch niet kan komen op de speciaal-vegetarisch-gekookte high tea. Doe mij dan maar zo’n flexitariër!

Zelf heb ik het vaak genoeg overwogen – zeker toen op de middelbare school een groot deel van onze vriendengroep opeens vlees liet vallen. Toch blijf ik heel erg vast zitten in een bepaalde gedachtengang:

Als ik die heerlijke biefstuk niet verorber – eet iemand anders hem toch wel op. Daar gaat die koe niet weer levend van worden.

Lekker simpel, en stiekem gewoon een excuus om mijn favoriete deel van de maaltijd niet te hoeven laten vallen. Flexitarisme (is dat een legitieme verbuiging XD?) zie ik dan al veel meer zitten. Dan kan ik gaan sparen voor overheerlijke vegetarische recepten (die heb ik nog niet gevonden – maar is een project voor de toekomst). Dan laat ik af en toe gewoon het vlees weg, en voel ik me meteen weer een wereld-redder. Perfecte levensovertuiging!

Advertisements