Arme poedels. Niemand die je wil hebben, maar ondertussen word je wel gekruist met elk ander ras van de wereld om de schattigste combinaties te maken. Labradoodles – Cockapoos – Maltipoos, je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een poedelmix van. Kleiner, schattiger en pluiziger moet het allemaal tegenwoordig, en dan het liefst nog hypoallergeen ook. Zo kun je dus van compleet ‘uit’ ras (want laten we eerlijk zijn, poedels zijn echt iieueeueuw!) opeens de vondst van de eeuw worden. Betekent alleen niet dat je er een leuker leven mee krijgt, helaas.

Huisje-boompje-beestje is in deze tijd niet meer compleet zonder een hondje met een prijskaartje dat de gemiddelde auto evenaart. Een beetje sneu, zeker wanneer je bedenkt dat er al zat lieve beestjes in het asiel zitten te wachten. Nog sneuer wanneer je bedenkt dat de nieuwste designerhondjes betekenen dat er al zo’n 100 eerdere ‘modellen’ zomaar even afgemaakt zijn omdat ze toch net die perfecte kwaliteiten niet helemaal bezaten.

Kijk, ik zal zeker niet ontkennen dat de beestjes ontzettend schattig zijn. Ik denk dat je moeite moet doen om iemand te vinden die het daar niet mee eens zal zijn. En natuurlijk is het geweldig dat ook mensen met een allergie voor honden nu opeens kunnen genieten van man’s best friend. Maar mijn gedachten dwalen telkens af naar de koelbloedigheid van het systeem. Hondjes bij elkaar duwen die niet bedoeld zijn om samen te gaan – de leukste en schattigste versies uitzoeken en hup…nog een rondje om te kijken hoe pluizig je ze kunt krijgen.

Het is natuurlijk niet zo dat we dat alleen met honden doen hé. Ook vogels, koeien, katten en zelfs onze groentes moeten eraan geloven. Nu kan ik vervallen in een gepassioneerd betoog over hoe wij als mensen niet zomaar het heft in eigen handen mogen nemen. Hoe fout het is dat wij maar zomaar ‘maken’ wat we zelf leuk vinden. Hoe erg het is dat we tegen de natuur van dingen inwerken, en hoe verschrikkelijk het is dat we de wereld vormen naar ons beeld van perfectie (dat verre van perfect is). Zo ben ik echter niet – ik word niet betaald om begaan te zijn. Nee, mijn gebrainwashte staat is al zo ver gevorderd dat ik juist best zo’n schattig, klein en keihard doorgefokt pluizig beestje door mijn huis zou willen hebben rennen. Ik zie het leger van Paris Hilton-hondjes, en voel een steek van jaloezie. Oops.

Gelukkig treedt ergens net op tijd nog het gevoel van waardigheid in dat me vertelt dat het toch echt niet kan. Designerhondjes, leuk als ze zijn…kunnen echt niet.

Stel je voor dat we op die manier met mensen zouden (kunnen) omgaan.

“Oh – jouw kleur ogen vind ik helemaal geweldig! Snel, laten we even een paar kindjes maken en degene met de mooiste kleur ogen houden!”

Heeft iemand dan het nummer van Ian Somerhalder en Angelina Jolie voor me? Die moeten het goede voorbeeld maar geven!

Advertisements