Het is een vicieuze cirkel zeg ik jullie. Nee. Erger nog: een grote complottheorie om mensen diep ongelukkig te houden in de patronen die hun leven bepalen. Nouja – waarschijnlijk is het allemaal gewoon een effect van onze kromme kijk op de wereld. Het perfecte verwachten, en het handige negeren.

Solliciteren gaat niet helemaal zoals ik met mijn arrogante hoofdje dacht. Dat is best vervelend – zeker als je al drie jaar hebt verkondigd dat je best een baan zou vinden als je ooit afstudeerde. Helaas zijn we inmiddels vier maanden verder, en is het uitzicht op een baan nog steeds vrij deprimerend. Gelukkig word ik vast steeds beter in het schrijven van motivatiebrieven – want veel gemotiveerder zal een mens niet worden als je al vier maanden faalt, toch? Het enige voordeel is dat het sollicitatieproces wel constant zorgt voor blogonderwerpen, want nieuwe werkgevers zijn een verschrikking!

Zo trakteer ik jullie dit keer op een episch epistel over mijn sollicitatie op een baan die ik ECHT ECHT wilde hebben. Een functie voor online marketeer/copywriter voor een klein bedrijfje IN DONGEN! Letterlijk op kruipafstand van mijn huis, met een takenpakket waar ik direct helemaal enthousiast over was. Ik had helemaal blij direct een denderende motivatiebrief ingestuurd, mijn cv prachtig verzorgd EN zelfs de moeite genomen om zo ver als mogelijk mezelf te onderwijzen in de systemen waar ze kennis voor als pluspunt zagen. Perfecte kandidaat – zou je zeggen.

Mag je nagaan hoe gelukkig ik was toen ik een mailtje kreeg dat ik direct de dinsdag erna op gesprek kon komen. Zat eerst nog een weekendje Warschau tussen, waarin ik me nog kon verheugen op de mogelijkheden van de baan. Half 11 mocht ik me die dinsdag melden. Geweldig, om dan om 9 uur op te kunnen staan, douchen en je zorgvuldig aan te kleden, zonder bang te zijn te laat te komen. Al om 10 uur stond ik trappelend klaar om te gaan, maar dan zou ik zo veel te vroeg zijn, aangezien het maar vijf minuten fietsen was.

Precies het perfecte aantal van vijf minuten te vroeg klopte ik uiteindelijk op de doorzichtige deur van de vergaderruimte waar een van mijn mogelijk toekomstige collega’s op me wachtte. Ik kreeg een drankje, en werd gevraagd even te wachten terwijl zij de ‘baas’ ging bellen. Die was er namelijk nog niet. Tien minuten later kwam ze maar bij me zitten. “We gaan maar gewoon beginnen. Hij is een half uurtje later, afspraak liep uit.” zei ze verontschuldigend.
Wij begonnen dus maar aan het standaard riedeltje – wat ik gestudeerd had, waar ik gewerkt had. Wat ik kon en niet kon doen, wat ik interessant vond. Gesprek liep lekker – vragen over en weer (want tsja, interesse tonen is extra punten, toch?). Dit was het meisje waar ik direct naast zou komen te werken – en er was best een ‘gezellige’ klik. Hoopvol dus. Het was inmiddels veertig minuten later en we hadden alles dat je maar kon verzinnen wel besproken toen de grote baas binnen kwam gestormd. En me PRECIES dezelfde vragen nogmaals begon te stellen – zodat ik twee keer vrijwel precies hetzelfde gesprek kon voeren.

Oh well, geen reden om te klagen, maar wel vervelend. Toch overleefde ik het dubbelgesprek prima. Een uurtje later liep ik de deur uit met een goed gevoel, en de belofte halverwege de volgende week teruggebeld te worden met feedback (en het nieuws of ik door was naar de volgende ronde). Goed. Een volle week wachten. Kan ik best. Ondertussen was ik al dapper aan het oefenen met Magento, Google Analytics en alle andere zaken die ik zou moeten gaan doen. Woensdag brak echter aan zonder telefoontje. En ook donderdag passeerde zonder nieuws. Vreemd, maar wie ben ik om te bepalen wat ‘halverwege’ de week is. Toen ik echter vrijdag nog niks gehoord had belde ik toch maar even. “Baasmans is er niet op het moment – hij heeft het erg druk gehad. Ik ga nu even mailen – dan neemt hij hopelijk voor het weekend nog even contact op.”

Niet dus.

Weer een week verstreek zonder teken van leven. En da’s best moeilijk als je net als ik EN graag meer wilde horen EN geen greintje geduld hebt. Ik had inmiddels de conclusie al wel getrokken dat ik het niet geworden was, maar meneer had me wel feedback beloofd – dus stuurde ik de vrijdag erna nog maar eens een mailtje – dat het niet erg beleefd was om mensen zo lang te laten wachten en blabla! Nu kreeg ik een automatisch mailtje terug dat meneer er tot maandag niet zou zijn. Leuk.

Mag je nagaan hoe verbaasd ik was toen ik maandagochtend direct een verontschuldiging mailtje in mijn inbox had. Hij zou de vorige week al een aantal keer gebeld hebben en zelfs een voicemail hebben achtergelaten met het verzoek terug te bellen. Terwijl mijn telefoon haast spinnenwebben was begonnen te ontwikkelen. Heel vreemd – maar ze hadden het vanwege een verhuizing erg druk gehad en zouden dinsdag definitieve keuze maken, en me dan alsnog terugbellen. Ik al helemaal gelukkig, want als ik afgewezen zou worden, was me dat vast bij de twee eerdere mailtjes/telefoongesprekken verteld. Toch? Helaas. Dinsdag vijf uur was mijn telefoon nog angstvallig stil gebleven. Inmiddels voelde ik me al een totale stalker – maar toch belde ik maar weer zelf. “Hey, we hebben nog niet definitief gekozen. Is het goed als ik je om half zes even terugbel?” vroeg hij liefjes. Vond ik prima, natuurlijk. Totdat om half zes nog niemand gebeld had. Kwart voor zes, niks – zes uur…niks. Telefoon gechecked – zo dicht mogelijk bij het raam gelegd (want blijkbaar kan in ons betonnen appartement de verbinding erg slecht zijn). Stilte. Lastig, want we stonden op het punt naar Den Bosch te rijden voor een etentje bij vrienden. Tien over zes kreeg ik dan toch het langverwachtte telefoontje.

“We vonden je cv erg goed verzorgd, en je kwam goed en sterk over tijdens het sollicitatiegesprek. Er waren genoeg aanknopingspunten in je eerdere werkervaring, en je had een leuke klik met jongedame dinges.”

“Maar we hebben besloten toch te gaan voor iemand met meer werkervaring in het vakgebied.”

FUCK!

Advertisements