Ik ben geen grappig persoon. Mijn humor is raar, morbide, dubbelzinnig en voor het overgrote deel van de wereld compleet onbegrijpbaar. Helaas, ondanks mijn kennis van dit mankement, beweeg ik me door het leven alsof ik een stand-up comedian ben. Eeuwig proberend om de wereld te overtuigen van mijn grappigheid. Hopeloos.

Dat heeft in het verleden al tot awkward situaties geleid – en ik heb geen enkele twijfel over het feit dat ook mijn toekomst gevuld zal zijn van momenten die grappig bedoeld waren, maar dat gewoon niet waren. De sleutel hier is mijn mond leren houden. Maar wat dat betreft ben ik vrij (lees: ongelofelijk) hardleers.

Geweldige introductie – geschreven zodat jullie weten dat het volgende stuk dus echt niet kwaadaardig gemeen bedoeld was. Ik ben niet compleet ongevoelig voor de situatie in de wereld – just so you know! Klassiek gevalletje van ‘too soon? Too soon!” voor de grap die ik maakte.

Stel u de volgende situatie voor:

Ik ben een fervent online gamer. Momenteel is mijn verslaving Rift, een MMO waarbij je dus samen speelt met mensen van over de hele wereld. En dan dus ook echt over de hele wereld. Zo leerde ik via mijn guild (verzameling mensen die me wel kunnen uitstaan ;)) een Amerikaan kennen die momenteel via de overheid in Afrika werkt. (weten jullie al wat er gaat komen?) Ons gesprek gisteren ging als volgt:

Hij: “How are you doing today?”
Ik: “Great as usual – the bad always have the best lives. How bout yourself?” <- wat een prachtig antwoord
Hij: "I'm not so great tbh."
Ik: "Aww, what's wrong?"

Daar had ik het bij moeten laten natuurlijk, lief – aardig en attent. Maar nee, meneer reageerde niet direct waardoor ik kwam met het volgende kunststukje:

Ik: "You didn't catch Ebola did you?"
Hij: "No, but I see dead people around here daily. Both my neighbours had it and died."

Hij scheen het gelukkig niet zo awkward te vinden als ik – en vertelde vrolijk verder over het drama, de dood en verloop van de ziekte. En dat allemaal terwijl ik hier met mijn hoofd in mijn handen zat over de gruwelijkheid van mijn slechte grap.

De ver-van-mijn-bed-show die Ebola heet kwam zo opeens toch een stuk dichterbij. Ik had gewoon gedacht dat met een dodental van rond de (weet ik hoeveel) 3500 een manager in Afrika net zo ver van de ziekte zou staan als ikzelf. Zoveel mensen daar, wat is de kans dat je er dan een kent. Niet dus.

Zelf denk ik er niet te veel over na, en met mij het overgrote deel van de mensheid. Zeker hier in Nederland, ver van alle dood en verderf, is het zo makkelijk om te denken dat dit soort dingen toch niet echt gebeuren. Niet echt mensen raken. Het is makkelijk om grapjes te maken over dingen die ver boven grappen staan. Oorlog, ziekte en natuurrampen gebeuren ons toch niet.

En daarmee zitten we zo fout. Ik vooral.

Advertisements