Destiny.

Prachtige titel voor een spel dat zogenaamd de nieuwe generatie gaming zou moeten inluiden. Helaas nog niet een spel dat zijn volledige potentieel bereikt – zeker aangezien het de mindset van de mannelijke gamingpopulatie nog niet in het minst heeft veranderd.
Hoe ik dat weet?
Eigen ervaring.

Zo stond ik afgelopen week in de Gamemania om na een felle innerlijke strijd (nee – koop het nou niet, geef je geld nou nuttiger uit!) Destiny aan te gaan schaffen. Ik toog samen met een vriendin braaf naar de kassa om mijn nieuwe spel af te gaan rekenen.
Aldaar, zoals dat met vriendinnen gaat, babbelen wij vrolijk verder terwijl de jongen achter de kassa los ging op zijn touchscreen.

“Pfft, beetje jammer dit. Ik heb vanavond nog een afspraak voor een filmavondje in Tilburg. Ik hoop dat ze afzegt, want ik weet nu al dat ik niet meer achter mijn Xbox uit wil komen.” grapte ik tegen mijn shopgenoot.
Die keek me nietbegrijpend aan (dat heb je wel vaker als je een niet-gamer vermeldt dat je verslaafd genoeg bent om thuis te willen blijven) terwijl de jongen achter de kassa juist vol interesse voorover leunde.

“Koop je dit spel voor jezelf dan?” vroeg hij verbijsterd. Het duurde even voordat hij zelf registreerde dat hij het toch echt hardop had gezegd, terwijl ik hem verbaasd aankeek.
“Ja, wat dan…voor wie anders..?” *letterlijke quote* reageerde ik, gevat als ik ben. Toen werd de jongeman gereduceerd tot een stotterend wrak die dapper probeerde uit te leggen dat hij dacht dat ik Destiny voor mijn vriendje aan het kopen was.

“Meestal kopen meisjes hier niks voor zichzelf. Ik bedoel..ik vind..het is leuk hoor. Ik ben niet gewend dat meisjes dit soort spellen spelen.” mompel/stotterde hij terwijl ik en vriendin in kreukels lagen over zijn hulpeloosheid.
Tot op dit moment weet ik nog niet zeker of ik het ontzettend schattig of beledigend vond.

Moet je nagaan..stel dat hij mijn gamerscore zou hebben gezien. Hadden we hem van de vloer kunnen rapen, flauwgevallen door zoveel awesomeness.
Nieuwe generatie gaming my ass. Zolang meisjes nog steeds niet gezien worden als gamers…zijn we allemaal gedoemd.

Voordelen zijn er echter te over. Ren maar eens rond in een spel met een online omgeving, laat horen dat je vrouwelijk bent en voila – hulp,spullen en complimenten te over. Beter nog – schiet een veertienjarig knulletje dood in zijn favoriete shooter en hij komt het verlies van een vrouw nooit te boven.
Heerlijk, verantwoordelijk zijn voor jeugdtrauma’s.

Advertisements