Mensen die me kennen weten dat ik geen cleanfreak ben. Dat gezegd hebbende is mijn huis altijd netjes genoeg om gasten te ontvangen – en slingert er zelden iets rond waar het niet hoort.

Toch kan ik me met enige regelmaat verbazen over het poetsgedrag van andere mensen. Zeker nu favoriete zenders Fox HD en TLC programma’s als hoarders, obsessed and obsessive compulsive cleaners zijn gaan uitzenden.
Mensen die teveel poetsen, of juist veel te weinig. Die vloeren niet meer kunnen zien, of er juist vanaf kunnen eten. De wereld van schone huizen is er echt een van uitersten.

Zelf heb ik mensen van beide uitersten (helaas) in mijn vriendenkring. En vreemd genoeg zal ik dan altijd eerlijk toegeven dat ik mezelf veel meer associeer met de vieze, vuile hoarders. Poetsen doe ik niet graag, en eigenlijk alleen omdat vriendlief me constant op de huid zit.
Het is niet zo dat ik ‘gehecht’ ben aan mijn spullen, of dat ik de vreemde behoefte heb oud papier te bewaren. Maar ik zal toch eerder te weinig poetsen dan te veel.

Vandaag in ‘ik-ken-iemand-die’ dan ook een echte poetsfreak. Ik ken namelijk iemand die…ondergoed strijkt. En daar kom ik toch met mijn hoofdje niet bij.

Strijken is mijn aartsvijand. Komt vooral omdat ik zelf amper (lees: geen) kleding heb waarbij strijken perse nodig is. Nouja, op een linnen galajurkje na dan.
Hoe krijg je het voor elkaar om ondergoed te strijken. Waarom? Zit het dan lekkerder? Staat het mooier in je ondergoedlade?

Sommige mensen strijken al dingen die ik strijk-onwaardig vind (als jij een strak shirtje hebt is strijken zo onnodig!). Anderen strijken dingen niet die echt een strijkijzer nodig hebben (oh foei mannen in overhemden met onherkenbaar verfrommelde kragen).
Maar onderbroeken? ONDERBROEKEN?

Jullie maken me bang.

Advertisements