Ik heb een agenda. Het arme ding valt inmiddels uit elkaar van ellende, maar heeft het inmiddels toch alweer bijna een jaar volgehouden. Het ding staat volgekalkt met afspraken, werk-uren en kriebels die ik belangrijk vond. Vroeger, op school, toen het stiekem een beetje verplicht was – had ik geen agenda. Tegenwoordig maakt zo’n simpel dingetje me toch wel immens blij. Ik haat het namelijk om te laat te komen.

Ik bedoel dan niet dat ik wel eens te laat ben – en me dan schuldig voel…neenee. Ik haat te laat komen met een passie. Zo ben ik al ontelbare malen geëindigd op een toilet – minuten aftellend totdat ik ‘een beetje vroeg’ ben – in plaats van een uur eerder dan de bedoeling. Zit je daar je telefoon maar te checken, omdat je geen zin hebt om als een kneus voor een dichte deur rond te hangen, of als een stalker de gang te bevolken. Maar dan ben je tenminste wel op tijd!

Zo heb ik wanneer ik naar mijn werk ga de keuze – ik neem de bus een uur voordat ik moet beginnen – om een half uur te vroeg op mijn werk te zijn. Of ik neem de bus een half uur later – om dan het risico te lopen dat ik een aantal minuten te laat ben als de chauffeur niet doorrijdt. Je raadt het al wel: ik zit altijd een half uur te vroeg op mijn werk. Hetzelfde had ik de afgelopen periode wanneer ik een afspraak maakte met mijn thesisbegeleider. Die had een tic met op het uur afspreken – dus was ik altijd 20 minuten te vroeg, of net te laat als ik de bus pakte. Dus was ik er meestal te vroeg – en liet ik hem regelmatig schrikken terwijl hij zijn lunchbammetjes zat te verorberen. Een gulden middenweg heb ik tot op heden niet echt gevonden.

Vandaag schrok ik me dus het laplazarus. Om de een of andere reden had ik mijn agenda voor de dag niet gechecked. Dus totaal gemist dat ik vandaag om 10:15 bij de tandarts moest zijn. Toevallig belde er net iemand om een andere afspraak te verzetten, om 10:05 – waardoor mijn blik dus op die afspraak viel. Ik geloof dat ik in blinde paniek mijn sleutels heb weten te scoren, naar de auto ben geraced en naar de tandarts ben gecrossed – om daar toch net op tijd binnen te zijn. En dan zit je vervolgens een half uur te wachten. Want tandartsen…dokters…eigenlijk iedereen die werkt met afspraken…zijn altijd te laat. En dat haat ik.

Zeker wanneer je bedenkt dat hij twee minuten in mijn mond heeft rondgekeken – om tot de conclusie te komen dat er met mijn tandjes niks aan de hand is – om me vervolgens weer af te schepen. Het ergste is nog wel dat hij me wees op tandsteen, om het vervolgens niet schoon te maken – want ik kon een afspraak maken om alles te laten polijsten bij de mondhygiëniste. Prima, dacht ik. Totdat bij de balie duidelijk werk dat een afspraak pas in augustus weer kon. Gehaast, chagrijnig en met een mond vol tandsteen maar weer afgedropen naar huis. Zo zie je maar weer. Punctualiteit is stiekem nergens goed voor.

Advertisements