Wat is taal toch een mooi iets. Vooral wanneer het van de tong rolt bij iemand die ook echt een aanleg heeft voor woorden. Talen spreken, leren en horen heeft altijd mijn voorkeur al gehad. Op de middelbare school resulteerde dat in het ‘pretpakket’ van Cultuur en Maatschappij (lees: Nederlands, IB-Engels, Duits, Frans en Latijn) en tegenwoordig resulteert dat in mijn spontane zwijmelen bij het horen van een sexy accent. Hoef je overigens niet veel voor te doen – want ik vind vrijwel elk accent woest sexy.

Zelf schijn ik, inmiddels (als ik nieuws van een paar jaar geleden mag geloven) ook helemaal goed te zitten. Want ik ben dan wel opgegroeid als Limburgse – gedoemd om de zachte G nooit kwijt te raken – tegenwoordig kan ik bij de gemiddelde aanhoorder prima doorgaan voor een Brabantse. Ik verkracht de taal niet langer zoals ik dat in gesprek met mijn moeder en grootouders nog steeds wel doe als ik Limburgs spreek. Wat dat betreft heb ik ook geluk, aangezien ik altijd veel interesse heb gehad in Engels spreken. Da’s vele malen makkelijker als je toch al opgezadeld bent met een zachte G, hoef je daar in ieder geval geen moeite voor te doen.

Sinds mijn 12e ben ik al fervent online gamer – met een urenaantal waar de gemiddelde ouders stijl van achterover zouden slaan. En al die tijd online zorgt er natuurlijk voor dat je Engels prima vooruit gaat. Ik spreek het inmiddels (mede dankzij IB-Engels op de middelbare school) vloeiend. Het enige nadeel is het feit dat ik altijd vrij beïnvloedbaar ben geweest – ik vorm mijn accent al snel naar degenen waarmee ik praat. Dat resulteert bij mijn schoonouders thuis is een erg foute poging tot plat Brabants spreken (“Hedde gij d’n dieje nog gezien?”). Klinkt nergens naar. Enige positieve is dus dat ik mijn Limburgse accent dus kwijt ben – en dat scheelt toch wel weer in ‘de echte wereld’ vaak.

Het betekent voor mijn Engels helaas dat ik spreek met een verschrikkelijk Amerikaans accent. Da’s nog altijd vele (vele vele vele) malen beter dan het schandelijke Nederlands-Engelse accent (want dat is me toch verschrikkelijk!), maar het wint ook geen schoonheidsprijs. Mijn vroege jaren begonnen namelijk op Tibia , waar de Amerikanen domineerden. Uren op Ventrilo en teamspeak resulteerden dus uiteindelijk in mijn verschrikkelijke Amerikaanse uitspraak. De laatste tijd ben ik echter veel op Rift te vinden, waar ik rondhang met een bonte verzameling Ieren (heerlijk om te horen praten), Schotten (hilarisch), Fransen en Spanjaarden. En elk van hen heeft dus een benijdenswaardig lekker accent – terwijl ik rondstamp met mijn plat-Amerikaans. Ik kan me inmiddels urenlang vermaken door alleen al naar die mensen te luisteren – kwijlend over hun uitspraak en heerlijke manier van praten. Helaas lijk ik een beetje de tijd voorbij te zijn dat ik moeiteloos switch naar wat ik hoor – en lijk ik vast te zitten in slecht Amerikaans.

Gelukkig breidt mijn verzameling zich uit. Nog maar even en dan heb ik alle accenten waar ik verliefd op ben bij elkaar. Ik mis alleen nog een rasechte Brit en een Australiër – want die blijven toch echt mijn all-time favorite.
Vrijwilligers?

Advertisements