Elk jaar weer denk ik bij de eerste zonnestralen “YAY, het is lente”. En elk jaar weer komt daarna het verpletterende besef dat er dan ook weer beestjes komen. Warmte, daar leef ik voor. Bakken in de zon, shirtjes en rokjes dragen. Blote benen en zwembaden (niet de zee, eeeeew bah!). De lente en zomer, mijn seizoenen. Het is echter onvermijdelijk dat in dezelfde seizoenen waar ik van hou, ook mijn grootste haat weer boven komt drijven. Insecten.

Ik houd niet van beestjes, en veel belangrijker nog: beestjes niet van mij. Of het nou vliegt, kruipt of rolt…het maakt me allemaal niet uit. Beestjes maken me kriebelig EN bang EN geïrriteerd. Gelukkig is het niet ontwikkeld tot een daadwerkelijke fobie voor spinnen en bijen etc, want gelukkig kan ik gewapend met vliegenmeppers (of bekers met viltjes, als ik in een goede bui ben) zelf mijn monsters nog verslaan. Zie ik echter een wesp..dan kun je me zien rennen. Dus is het onvermijdelijk elke lente weer hetzelfde liedje. Wanneer de eerste beestjes die (helaas) de winter weer hebben overleefd weer aan komen zoemen, begint voor mij het einde van het mooie weer.

Hoe kun je nu genieten van een gezellige picknick op het gras als je dekentje constant wordt aangevallen door een leger mieren, fruitvliegjes en -bibber- wespen? Hoe kun je nou onbezorgd in een zwembad duiken als je constant moet vrezen voor muggen, bijen en DE ALLERERGSTE BEESTEN EVER: Horzels?! Klotedieren die steken om het steken. Puur kwaadaardig. Bij bijen kon ik een steek altijd nog waarderen. Die vliegende rotzakken hebben er tenminste zichzelf nog mee. Jij doet mij pijn? Ga dan maar lekker dood! Maar wespen en horzels.. nee hoor…die komen vrolijk aanvliegen, bezorgen je een middag van kloppende bulten en pijn, en vliegen vrolijk weer verder op zoek naar hun volgende slachtoffer. Meestal mij.

Het enige lichtpuntje? We wonen in Nederland. Hier geen killerwespen, gemuteerde vliegbeesten en bijen die op commando aanvallen. Geen insecten ter grootte van een vuist zoals in Australië en Amerika. Ik kan me niet voorstellen hoe je kunt leven in een land waar die beesten met enige regelmaat je leven komen verzieken. Zou er spontaan nachtmerries van krijgen! Een ander lichtpuntje is dat ik nu in een appartementje op de tweede verdieping woon. En de meeste monsters komen zo hoog niet. Weinig last van muggen en wespen. En doordat ik toch elke plant vernietig die het ongeluk heeft door mij verzorgd te moeten worden…ook geen bijen.

Toch blijf ik niet veilig voor muggen. Met mijn bloedgroep O- ben ik het favoriete hapje van die hele populatie (hoe grappig is het dat mijn gedoneerde bloed regelmatig wordt gebruikt als voedsel voor een kolonie malariamuggen in Nijmegen?). Vriendlief vindt het geweldig. Een gratis muggenschild dat elke nacht naast hem ligt. Gelukkig zijn muggen makkelijk te verpletteren en niet gruwelijk eng. Wespen daarentegen hebben nog steeds de potentie om mij van een balkon te laten springen. Ik heb wel vaker een ruimte geëvacueerd om pas terug te keren nadat iemand anders de kust veilig had verklaard.

En zo verander ik ook op een gevaar in de weg. Vorige week ging ik even boodschappen doen in de auto (lui!). Een kort ritje van nog geen 5 minuten. Kan niet veel fout gaan, zou je denken. En dat ging het ook niet, totdat een wesp besloot door mijn open raampje naar binnen te vliegen net toen ik weer van de parkeerplaats af wilde rijden. De persoon achter mij heeft waarschijnlijk nog nooit iemand zo plotseling zien stoppen en uit de auto zien springen op een parkeerplaats. Het enige wat ik nog kon denken was dat het beest weg moest, en dat ik de parkeerplaats moest ontvluchten aangezien mensen me uitlachten. Je krijgt geen begrip van ouderen met je angst voor wespen, blijkbaar. Veilig thuisgekomen heb ik alle ramen weer op slot gedaan (nutteloos werk, aangezien vriendlief ze meteen weer open gaat maken) en mezelf diep zitten schamen. Gelukkig gebeurde het niet terwijl ik reed, zullen we maar denken. Want dan waren er ongelukken gebeurd!

Advertisements