Er is veel ondankbaar werk op de wereld. Waarschijnlijk omdat wij mensen over het algemeen gezien ook vrij ondankbare wezens zijn. Soms denk ik wel eens dat we beter af zouden zijn met de mentaliteit van hondjes.
Blij met elke aai, elk koekje en elke wandeling, maar geen gezeur als ze dat niet krijgen. Dankbare beestjes. Helaas zijn wij niet zo. Ondankbaar, dat dus wel. En dat heeft ertoe geleid dat er op de wereld heel veel baantjes zijn waarin je ondankbaar werk doet.
Niemand die ooit blij met je is, geen bedankjes voor je inzet. Lijkt me gruwelijk.

Soms vragen mensen me wel eens hoe ik het al zo lang uithou op mijn (bij)baantje. Ik werk namelijk op een callcenter, klantenservice voor een groot telecombedrijf. Een baan waarvan sommige mensen spontaan misselijk worden als ze eraan denken.
Ik niet dus. Nee, ik bel en stalk geen mensen om ze producten te verkopen, dat zou ik dus ook niet willen/kunnen. Mensen bellen juist mij, met hun vragen, problemen en vaak ook klachten. Het is dus wel werk waar je niet te emotioneel voor moet zijn.
Prima voor mij dus, want empathie is mij compleet vreemd (als ik mijn supervisors moet geloven). Blijkbaar ben ik gek omdat ik mensen graag professioneel en snel (en goed) help, in plaats van te Awww en aaahen bij elk negatief geluidje. Jammer dan, want iedereen die met mij belt is uiteindelijk wel tevreden. Ook belangrijk toch.
Maar ondanks de slechte ideeën die veel mensen hebben bij dit werk – is het (vaak) wel ontzettend dankbaar werk. Want doe je je werk goed, maak je mensen echt blij. En dat is leuk.

Meestal, na wat uitleg van mijn kant, snappen mensen mijn standpunt wel. Zeker wanneer ik mijn pleidooi over ondankbare baantjes lanceer. Want er zijn dus ECHT wel andere banen die nog vele malen erger zijn dan de mijne.
Neem nou bijvoorbeeld parkeerwachters. Dat lijkt me nou echt zo’n baan die niemand zou moeten willen doen. De hele dag een beetje rondlopen en mensen doodongelukkig maken met parkeerbonnen. Dan word je letterlijk gehaat, en met de nek aangekeken door elke autogebruiker.
(Nou zat ik gisteren met mijn vriend wel te grinniken in de auto toen ze voor anderen bonnen uit waren aan het schrijven, dus ergens zijn ze ook wel weer vermakelijk). Maar toch…wie is er nou parkeerwachter?!

Nog erger: scheidsrechter. Een baan waarbij je altijd wel iemand ongelukkig maakt. Of het nu het eigen team, of de tegenstander is – scheidsrechters zijn zo ongeveer de meest gehate entiteiten in de sportwereld. Waarom mensen zich vrijwillig blootstellen aan abuse van sporters voor elke beslissing die er gemaakt wordt…beats me!
Of planners bij grote bedrijven. Degenen die de roosters opstellen. Ik hoor echt nooit iemand blij praten over planners. Altijd weer gezeik over fout ingeplande uren, vakanties die worden afgewezen. Wat een haatbaan lijkt me dat (behalve als je een sadist bent die mensen graag dingen ontzegt).
Zo kan ik een ellenlange lijst maken van beroepen die echt veel erger zijn dan klantenservice-medewerker. Steeds vaker denk ik na over dat soort baantjes, waarschijnlijk omdat ik ook in mijn hoofd veel bezig ben met solliciteren etc.

Nou is de kans wel klein dat ik in zo’n beroep terecht ga komen, als communicatiestudentje, maar toch. Hoe krijgen mensen het voor elkaar om zo negatief te doen over callcenterbaantjes als er echte monsterbanen bestaan?
En belangrijker nog: waarom zijn we niet wat aardiger tegen mensen die zo’n rotberoep moeten uitoefenen? Ze verdienen juist ons medelijden, toch?!

Advertisements