Slapen is zeg maar…een van mijn favoriete bezigheden aller tijden. Ik ben er ook echt heel erg goed in. Het liefst zou ik mijn hele verdere leven in bed doorbrengen, als dat ook maar enigszins een uitvoerbare optie zou zijn. Stiekem knuffel ik liever met mijn kussens en deken (want die doen precies wat ik zeg) dan met vriendlief. Oftewel, ik ben een slaapmonster. Dutjes overdag, net alsof ik zo’n 70 jaar ouder ben… geen probleem. Slapen in rijdende voertuigen, op harde ondergronden of rare locaties…doe ik zonder wakker te liggen. Behalve in een vliegtuig, dan doezel ik op zijn hoogst een half uurtje weg. Erg irritant.

En ook al maakt het me dus niet zo heel veel uit waar, wanneer of hoe ik moet slapen…toch heb ik een slaaproutine ontwikkeld. Een voor-het-slapen-gaan rondje dat ik altijd uitvoer (of een paar keer uitvoer). Niet bepaald interessant voor een blog, zou je misschien denken. Maar ach, je kunt overal wel een blog aan besteden (of het de moeite waard is laat ik aan jullie over). Het is namelijk niet mijn slaaproutine waar ik het over wil hebben. Of nouja, niet helemaal. Want behalve mijn eigen slaaproutine woon ik samen met iemand die gewoonweg niet kan (of wil) gaan slapen als hij niet zijn eigen patroontje mag doorlopen. Dan heb je aan mij (soms, lees: vaak) een verkeerde. Want mensen pesten vind ik geweldig, en als er iemand makkelijk te pesten is, is het E. wel.

Ik heb een simpel rondje, zo voor ik naar bed toe ga. Eerst ga ik alle deuren in het appartement dicht doen, want open deuren kan ik echt niet tegen. Nou vind ik kastdeurtjes persoonlijk veel erger dan normale deuren, maar ze moeten allemaal dicht. Liefst zelfs op slot, als ik die mogelijkheid heb. Daarom vond ik op kamers wonen ook altijd heerlijk. Alles kon daar op slot. Geweldig. Schuif het maar af op trauma’s in mijn jeugd, maar dicht moeten ze, die deuren. Daarna volgt het badkamerritueel, tandjes poetsen, cremepjes smeren, je kent het wel. Tussendoor drie keer naar de wc, want tsja, dan hoef ik er eenmaal in bed niet meer uit (hoop ik dan). Uiteindelijk eindig ik in het bed, om onvermijdelijk direct ontzettend erg naar de wc te moeten. En dan? Dan MOET ik nog even met mijn telefoon spelen. Vroeger was dat een boek lezen, maar tegenwoordig check ik facebook, of reacties op mijn blog of (persoonlijke favoriet) 9Gag. Dat laatste is al een perfecte manier om E. over de zeik te helpen. Die heeft op een of andere manier een gigantische haat ontwikkeld tegen mijn 9gag-fanatisme. Zijn probleem, mijn mogelijkheid tot klieren. Want stiekem is een beetje gemeen doen, stoeien of vechten ook een onderdeel van mijn slaaproutine.

Ook daar heb ik het dan weer gemakkelijk, want een van de dingen die behoren tot E.’s slaaproutine: Meneer MOET perse eerst op zijn rechterzij liggen voordat hij in slaap kan vallen. Terwijl hij pas in slaap kan vallen als ie op zijn linkerzij ligt. Heb ik weer, want ik draai juist liever andersom. Gelukkig pas ik me de meeste avonden wel aan, dat rechts-liggen is meestal iets van een paar minuutjes. Maar net zo vaak gooi ik mijn kont tegen de krib. NEE. Ik ga NIET op rechts liggen. Hilarisch. Dan is het bidden, smeken (ik zeg niet huilen, maar ver zit het er niet vanaf, muahahaha!) net zo lang tot ik toegeef. En dat kan lang duren. Maakt dat me nou een slaapsadist?

Vast wel.

Advertisements