Deze wereld is er niet voor mij. Dit leven niet het leven dat ik wil leiden. Het is een knagend besef dat om zich heen grijpt en alles raakt dat mij mij maakt. De duizend levens die ik al heb geleefd zijn niet genoeg, want ze zijn  niet van mij. Martin inspireerde met zijn quote misschien de massa’s en met zijn boeken de hele wereld, maar mij inspireerde hij alleen tot wanhoop. Er wacht voor mij geen episch avontuur dat leidt tot dat gelukkige einde.  Er bestaan geen Edwards, Fours of mister Darcy’s. Legendarische wezens zijn gebonden aan de pagina’s van de boeken die ik verslind. Magische krachten worden alleen in films realiteit. Maar hoe stil je dan die honger naar meer?

Steeds vaker betrap ik mezelf erop. Nadenken over de grenzen van ons bestaan. Die grenzen zijn er, onbuigzaam en zonder vergeving voor de dromers. De constante hoop op meer, zonder de kans op succes. Dan zit ik in bed, de laatste lege pagina van het zoveelste boek blijft leeg. Een junkie voor die andere werelden, ongelukkig in die van mezelf. Gelukkig zijn er bibliotheken vol mogelijkheden, en dagelijks nieuwe films die leiden naar werelden die nooit zullen bestaan. Het duurt altijd even voordat ik mezelf ervan kan overtuigen dat wat ik heb wel genoeg is. Genoeg moet zijn.

En om de totale drama van deze post even te verbreken:

Advertisements