Wat een wijsheid kun je toch overal op het internet terugvinden. Inspirerende plaatjes, motiverende quotes en algeheel geweldige uitspraken zwerven overal rond. Er zijn mensen die hele blogs wijden aan dat soort oppeppend geneuzel, speciaal om alle luiwammesen en deprimerende uitstellers een stok onder het hart, of nee, een riem over het hart… ohnee een hart onder de riem te steken! (Wat zijn spreekwoorden toch moeilijk). Ik zie ze regelmatig voorbij komen, en bekijk ze dan met plezier. Leuke plaatjes, moet ik toegeven. Soms ook best inspirerend….voor 20 seconden. Toch vraag ik me dan wel eens af… zijn er mensen die aan de hand van zo’n plaatje opeens besluiten hun hele leven om te gooien? Die dan denken – wow, zo kan het ook. Die alles dat er in hun leven fout is bij het oud vuil pleuren om als hardloopkoningin de wereld te gaan veroveren?

Ik ben hem in ieder geval nog niet tegengekomen. De ultieme quote. De levensveranderaar. Het grootste deel van de tijd ben ik nog steeds gewoon bezig als de ultieme uitsteller. De eindbaas van uitstelgedrag. De koningin van niksdoen. En iemand die doen alsof ik iets heb gedaan tot kunst heeft verheven. Helaas kan het grootste deel hiervan afgeschoven worden op..jawel…pure doodsangst. Zo ben ik eigenlijk mijn hele schoolcarrière doorgekomen, bang. Leren kun je makkelijk uitstellen, of zelfs helemaal niet doen. Deed ik vaak genoeg, want dan kon ik (als ik een onvoldoende terug kreeg) gewoon zeggen “Ja, maar ik had niet geleerd, en als ik geleerd had had ik het vast wel gehaald!”. Gelukkig kon ik in de meeste gevallen juist mezelf veranderen in een van die misselijkmakende wezens die hun schoolgenootjes vroegen: “Wat had jij voor dat tentamen Online Marketing? Een 6? Netjes hoor, ja, ik heb hem ook gehaald, zelfs zonder te leren. Wat ik had? Oh een 8, maar da’s puur geluk hoor!”. De hele universiteit is gebouwd op dat soort gedrag, want met herkansingen voor elk vak heb je kans zat om jezelf te overtuigen dat je toch echt moeite moet gaan doen. Helaas komt er toch op een bepaald moment zo’n punt dat uitstellen niet langer kan. En dat er uiteindelijk, onvermijdelijk, afstel van komt. Denk ik.

Discipline heb ik niet. Nooit gehad ook. Nouja, wanneer het aankomt op dingen voor mezelf doen dan he. Want op mijn werk ben ik juist een strebertje, die alles het allerbeste wil doen, en tot in de puntjes uitvoert. Ik kom dan ook tot mijn recht in een competitieve omgeving, waarin de beste zijn ook echt een strijd is, met fysieke scoreborden, targets en dat soort zaken. Helaas heb je dat niet wanneer je in je eentje thuiszit, starend naar een lege pagina in je thesis, of naar een pagina vol vacatures.

Nu dwaalt echter steeds vaker de vraag door mijn hoofd: “Ga ik dit wel kunnen?”. Reageren op vacatures is namelijk supermakkelijk uit te stellen, ik heb immers mijn master nog niet binnen en zolang dat niet zo is heeft het toch weinig nut om al te kijken. Hop, wegklikken die vacaturebank. En werken aan mijn thesis is momenteel ook nog goed te doen. Mijn resultaten moeten namelijk geanalyseerd worden, en de afspraak die ik daar vorige vrijdag voor had moest ik afzeggen vanwege die verschrikkelijke buikgriep. De nieuwe afspraak die voor vandaag op de agenda stond is nu echter ook verplaatst naar volgende maandag, omdat mijn begeleider een afspraak had. Dus heb ik tot maandag weer een excuus om helemaal geen fluit uit te voeren. Nieuwe films kijken, want die 100 films komen steeds dichterbij. Ja, ik zou best al aan de literatuursectie kunnen werken, maar dat heeft toch geen zin als ik niet weet welke kant mijn resultaten opgaan (lees: prachtexcuus, nietwaar?). Ondertussen gaat mijn hoofd steeds meer door de war, want komt van uitstel nou altijd afstel…of heb ik gewoon het recht om te genieten van mijn laatste dagen van relatieve vrijheid… want het werkende leven komt met rasse schreden dichterbij.

Advertisements