Het lijkt me nou niet bepaald een droomberoep, al is het dat voor andere meisjes schijnbaar wel. Kleuterjuffrouw. Verschrikkelijk.
Ik kan me er de charmes niet van voorstellen. Constant drukke, gillende, huilende en snotterende kindertjes om je heen, die ook nog eens niet begrijpen wat je van ze wilt in de meeste gevallen.
Nu is het natuurlijk geen geheim dat ik geen kindervriend ben. Zelfs denken aan het krijgen van babies krijgt me spontaan in een paniekmodus die alleen met chocolade verholpen kan worden.
Dus waarom mensen zich vrijwillig en dagelijks aan 17 van die kleine martelwezentjes willen overleveren gaat mij de pet te boven.

Gekke start van een blog, I know, maar er zit een reden achter hoor! Ik stond vandaag namelijk bij de bushalte te wachten. Niet mijn favoriete bezigheid overigens (al was het vandaag met het zonnetje erbij verrassend goed te doen)
De bushalte ligt dus tegenover een basisschooltje, en natuurlijk was het weer mooi genoeg om al die koters buiten te zetten. Vinden ze immers geweldig.
Ik kwam blijkbaar net aan tijdens de wisseling van twee klasjes. Nou stel ik me kleuterjuffen altijd voor als huppelige, blije en schattige vrouwkes die de kindertjes lief en schattig te woord staan en helpen met hun kleuterdingetjes,.
Mooi niet dus. Komen me daar toch twee chagrijnige dames naar buiten gewandeld. De een schreeuwt tegen zo’n kindje dat ie nu gewoon moet opschieten en zijn fiets moet inleveren, zij wil immers met de hele horde naar binnen.
De andere staat gelaten de fietsjes voor haar klasje uit de berging te gooien, terwijl een horde kleutermonsters zich als bezetenen op de voertuigjes stort. Er wordt geschreeuwd, geschopt, geslagen (overigens niet door de juffrouwen hoor).

Uiteindelijk is de ene groep naar binnen geleid, in sommige gevallen met harde hand naar binnen gesleurd bij een capuchon (kan het haar niet kwalijk nemen, want na 20 keer vragen zou ik ook doorslaan).
De andere groep stort zich met kinderlijke overtuiging op de speelplaats en krijst zich de longen uit de lijfjes terwijl kleuterjuf twee probeert dekking te zoeken tegen de muur, bibberend omdat zij niet als een maniak aan het rondrennen is.
Niks blije dames die opgetogen naar de lieve kindertjes staan te kijken. Al mijn kleuterjufdromen kapot. Dit waren echte mensen. Doodmoe, afgepeigerd en totaal niet meer in staat om nog enig geduld te hebben met de kindjes.
Precies zoals ik met het moederschap voorstel.

Advertisements