Fastfood logo
Fastfood all the way!

Goh, een blog over fastfood. Van mij. Hoe compleet onverwacht. Nouja, misschien voor mensen die nog nooit langer dan 5 minuten met mij hebben doorgebracht.
Wees gerust, het is geen blog waarin ik jullie ga leren over de gigantische berg good-for-you voordelen die er zitten aan fastfood (want buiten dat het fast is…zijn die er volgens mij niet officieel). Het is dit keer iets anders (al komt mijn liefde voor fastfood er wel ‘een klein beetje’ uit naar voren). Maargoed, om dus een lang verhaal kort te maken: afgelopen november kwam mijn ex-baas  met de VPRO-Bagagedrager op de proppen. Een schrijfwedstrijd waarvoor je een geweldig reisplan moest insturen, om daarmee jouw ultieme reis te kunnen winnen. Vorig jaar gewonnen door een meisje die, heel braafjes, een keer met haar moeder naar de hondenshow in Bulgarije wilde. Zo’n oeh-ah, wat lief verhaaltje. Een snifsnif, zo zielig verhaaltje. Een perfect verhaaltje voor zo’n wedstrijd (want laten we eerlijk zijn…die winnen toch vrijwel altijd….wij mensen zijn suckers voor zielig!). Inmiddels heb ik al her en der andere inzendingen voorbij zien komen, en ja hoor, het zijn overal ‘trips ter ere van’ of ‘een reis ter nagedachtenis aan’. Mensen die hun afkomst achterna willen of juist willen gaan ontdekken. Prachtige verhalen, dat wel, maar echt niks voor mij.

Daarom zal ik hier, ter jullie oordeel, ook mijn inzending voor de VPRO-bagagedrager neerzetten. En dan wil ik graag weten – would you go, or no!?

Reisplan – Supersize me America

Vrienden wrijven steeds vaker hun verre reizen in mijn gezicht. Jaloersmakende trips, vinden zij dan, die op de bucket-list van elke jonge hipster horen te staan. Maleisië, Japan,  Oezbekistan en meer van dat soort landen waar je je tong op kunt breken. Daar zit ik dan, vriendelijk glimlachend bij foto’s van de zoveelste rijsttafel en bord met onduidelijke substanties. Niet bepaald iets om vrolijk van te worden, als je het mij vraagt.

Avontuurlijk zijn hoort erbij. Je bent immers jong en je wilt wat. Toch word ik vaak raar aangekeken wanneer ik uitleg dat een wekenlange trip naar een ver land vol armoede, jungle en andere enge dingen mij niet trekt. Niemand snapt hoe ik kan wegdromen bij de gedachte aan een bord met echt American Junkfood. Ok, laten we eerlijk zijn, de wens om naar Amerika te gaan delen velen met mij. Al zullen de meesten zich dan niet verheugen op een rondje langs alle fastfoodketens die je normaal alleen in de films ziet. Heerlijk lijkt me dat.

Nee, mijn ultieme doel is niet om uit te komen op het formaat van de gemiddelde Amerikaan. En ja, ik weet dat het helemaal niet verstandig zou zijn om op een vakantie het tot je doel te maken om al die foute restaurants met een bezoekje te vereren. Maar een droom is een droom, nietwaar?
Mijn ultieme reis?  Fastfood galore in Amerika!

Stel het je maar eens voor, dan breng je de dag door als een echte tourist. Kijk je ogen uit op Times Square, bewonder het Vrijheidsbeeld en sluit af met een schranspartij in Taco Bell. Ga een dagje kunstzinnig doen in het Metropolitan, daarna los in Macy’s Department Store en eindig bij Kentucky Fried Chicken. Haal je neus op voor de curry’s in Chinatown, en de heerlijke Italiaanse cuisine in Little Italy en bestel in plaats daarvan een lekkere Whopper bij de Burger King.

Neenee, voor mij geen foto’s met celebrities of  hun sterren op de Walk of Fame. Ik zou gaan voor die foto met Ronald McDonald, Colonel Saunders en de dubbel D van Dunkin Donuts. Elegant is overrated, ik wil Amerika zien zoals het hoort. Vol met mensen in joggingpakken die hilarische teksten uitkramen terwijl ze op hun extra large coke staan te wachten. Geen vakantiekiekjes waarbij je je jaren later nog steeds afvraagt waarnaar je eigenlijk aan het kijken bent, maar foto’s van al die herkenbare logo’s en mascottes.

Ik zie de toekomst na die trip al helemaal voor me. Zit je Harold en Kumar go to Whitecastle te kijken op een avond met vrienden, kun je gewoon zeggen “Nou, ik heb die Whitecastle burgers gehad en zo geweldig waren ze nou ook weer niet!”. Klinkt toch een stuk beter dan “Ja, en toen werden we beroofd terwijl we wachtten op een taxi in Koeweit”. Amerika door de ogen van een hongerige fastfoodlover. Wat wil je nou nog meer.

Advertisements