Fietsen en lekker gaan in mijn hoofd niet samen. Eigenlijk vind ik alle fysieke inspanningen per definitie niet ‘lekker’. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk -knipoogknipoog-. Liever lui dan moe, nietwaar? Het is gewoon zo makkelijk om te zeuren over de verbinding tussen Dongen en de universiteit. Ik ben dan ook niet op zoek naar een oplossing, maar naar medeleven. Ik wil alleen een welgemeend schouderklopje voor het feit dat ik me elke keer als een sardientje een bus in moet persen om in een uur een stuk af te leggen dat met de auto in twintig minuten te doen is. Leuk, samen gaan wonen met je vriend in een pittoresk dorpje aan de rand van het prachtige Tilburg. Totdat je opeens ergens moet zijn. En geen auto hebt. Want daar heeft meneer met zijn dagelijkse wereldreis naar Den Haag natuurlijk meer recht op.

Uiteindelijk besloot ik afgelopen week dapper op de fiets te stappen. Zo erg kon het niet zijn, toch? Ver ben ik niet gekomen. Ik werd namelijk fris en fruitig wakker, vol goede moed om aan mijn fietstocht te beginnen. Toen deed opeens mijn internet het niet meer. En tsja, zonder internet kon ik mijn route natuurlijk niet bekijken. En geen muziek luisteren. Neenee, dat was vast en zeker een teken dat ik niet voorbestemd was om te gaan gietsen. Dus stond ik niet veel later weer af te zien in een volgepakte bus.

Misschien doe ik volgende week wel een nieuwe poging. Of koop ik een auto. Of, beter (en makkelijker) nog: zeur ik gewoon verder!

Advertisements