Het was een besneeuwde, koude dinsdagavond. De scriptiestress dreigde mijn hoofd te doen ontploffen en de naderende hoorcolleges van de nieuw te starten Master doemden al op in de verte.
En toen opende ik, totaal onvoorbereid, een mailtje: “Gefeliciteerd, je bent gekozen tot de nieuwe vaste columnist.”

Een dag (en enkele vreugdesdansjes) later werd die ontzettend leuke mededeling volledig overschaduwd door een nieuwe aankondiging. Er moeten foto’s gemaakt worden. Van jou. Voor Univers. Foto’s. Zo kwam het dat ik op een donderdag terecht kwam in een fotostudio waar mijn ergste nachtmerrie tot leven gebracht zou moeten gaan worden.

Sommige mensen staan altijd goed op foto’s. Anderen hebben het geluk om soms met een beetje moeite een leuk kiekje te laten maken. En sommige mensen… die zijn niet gemaakt voor foto’s. Die krijgen te horen: “Wat is er met je gezicht gebeurd?!” . Die moeten elke vakantie zorgvuldig alle foto’s waar ze zelf op staan uit de lijst snoeien. Die vinden het al een persoonlijke overwinning wanneer een foto niet de potentie heeft om kleine kinderen aan het huilen te maken.

Het is in het dagelijks leven makkelijk genoeg om camera’s te ontwijken. Een goed getimede snoekduik kan je al redden wanneer je ninja-fotograaf-ontwijk-skills niet hebben gewerkt. Een fotograaf in een studio ontwijken…dat wordt toch echt al lastiger. Laten we maar zeggen dat ik de fotograaf heb laten werken voor zijn brood. Anderhalf uur lang. Met als resultaat een foto die met flinke bewerking enigszins acceptabel zou moeten kunnen zijn. Hoop ik dan maar.

En ach, zelfs al is de foto verschrikkelijk…dan nog heeft ie een positieve uitwerking. Wie wil er immers niet lezen wat voor een tekst er onder zo’n eng plaatje staat. Dan heb ik toch mijn doel bereikt: Jullie lezen zomaar even de nieuwe column!

Advertisements