De laatste loodjes wegen het zwaarst. Je hoort het mensen constant zeggen en in de meeste gevallen verwerk je die spreuk automatisch zonder te beseffen hoeveel waarheid er eigenlijk in schuilt. Vroeger kreeg ik het op school al te pas en te onpas te horen. Zeker in de tijd voor je examens in dat laatste jaar van de middelbare school gooiden de leraren je dit constant om de oren. De laatste loodjes wegen het zwaarst. Nu zijn ze echter bereikt, die loodjes, wat ze ook mogen zijn.

Opeens ben je aangekomen in dat laatste deel van je universitaire opleiding. De laatste drempel die overwonnen moet worden voordat je eindelijk dat papiertje mag ontvangen waar je al zo lang naartoe hebt gewerkt. En dan is daar je scriptie, de daadwerkelijke vorm van die metaforische drempel. Ik heb lang gedacht dat ik dit mysterieuze punt nooit zou gaan bereiken. Aangekomen bij je vierde poging voor een opleiding is de moed toch vaak al een heel eind in je schoenen gezakt en heb je geleerd om tentamen voor tentamen te kijken naar wat je eigenlijk aan het doen bent.

Nu staan er echter 150 ECTS onder mijn naam bij Study Results en is dat scriptie-traject officieel begonnen. Werken aan een scriptie is uitdagend, om het zacht uit te drukken. Ik heb nu nog heel vaak het idee dat ik maar gewoon wat aan het doen ben. Het onderwerp wordt steeds verder uitgewerkt en verdiept zich constant. Soms zit ik letterlijk met open mond naar mijn begeleider te staren die weer een totaal nieuw inzicht toevoegt aan een berg inzichten die ik tot dan toe nog niet eens volledig heb kunnen bevatten. Toch heb ik er vertrouwen in. Dit gaat lukken, dit is iets dat ik kan controleren en waar ik door hard werken uit kan komen. De laatste van mijn loodjes.

Zoë-Amber Wolters (23 jaar) studeert Communicatie en Informatie-wetenschappen (Tekst en Communicatie) aan de UvT en blogt voor Univers.

Advertisements